دختر 8.5 ساله‌ام فکر می‌کنه خیلی بچه هست

07:50 - 1403/03/21

سلام
خوبین؟ خسته نباشین.
یه دختر ۸ و نیم ساله دارم، هنوز فک می‌کنه خیلی بچه هست. مدام تو فکر بازی کردنه سعی نمی‌کنه چیزی یاد بگیره.
میگن بچه نگاه پدر و مادر می‌کنه. من خودم  اجتماعی هستم، باهمه سلام و احوالپرسی گرم دارم، تحویل می‌گیرم، به دخترم سلام صب‌خیر شب‌خیر و... ولی اون هیچی. خیلی ناراحتم از رفتاراش. به نظرتون چیکارش کنم؟ چجور باهاش برخورد کنم؟
به همه، کوچک و بزرگ، هر حرفی بزنن سوالی کنن میگه به توچه!
دوره تهیه کردم گوش دادم نکته‌برداری کردم زدم به دیوار، رفتارم باهاش تغییر دادم؛ دختر عصبی بود و مضطرب، الان دوماهی هست بهتر شده؛ ولی خدا نکنه بهش بگی یه چی رو سرجاش بزار سروصدا می‌کنه.
شهر زندگی می‌کنیم دوهفته رفته بودیم شهرستان، دوستام و اقوام میگفتن اصلا بهش نمیاد بچه شهر باشه. توجمع غریبه خیلی دیر با کسی خو می‌گیره جواب. هیچ‌کس روهم نمیده.
شما منو راهنمای کنین چجور باهاش برخورد کنم وقتی جواب سربالا میده به خودم و بقیه؟
من وباباش هرشب مسواک می‌زنیم برا اونم خمیر می‌زنیم می‌گیم بیا مسواک بزن میگه باشه؛ ولی نمیزنه.
باباش بعد هر غذا تشکر می‌کنن من هر وقت باباش چیزی می‌خرن تشکر می‌کنم؛ ولی دخترمون نه.
 

 

----------------
کاربران محترم مي‌توانيد در همين بحث و يا مباحث ديگر انجمن نيز شرکت داشته باشيد: https://btid.org/fa/forums
همچنين مي‌توانيد سوالات جديد خود را از طريق اين آدرس ارسال کنيد: https://btid.org/fa/node/add/forum
تمامي کاربران مي‌توانند با عضويت در سايت نظرات و سوالاتي که ارسال ميکنند را به عنوان يک رزومه فعاليتي براي خود محفوظ نگه‌دارند و به آن استناد کنند و همچنين در مرور زمان نظراتشان جهت نمايش، ديگر منتظر تاييد مسئولين انجمن نيز نباشد؛ براي عضويت در سايت به آدرس مقابل مراجعه فرمائيد:  https://btid.org/fa/user/register

انجمن‌ها: 
http://btid.org/node/304287
تصویر بابایی سید ابوالفضل

سلام و عرض ادب خدمت شما والدین محترم
از حسن نظرتان به مجموعه اندیشه برتر سپاسگزارم.

از اینکه برای گرمابخشی و بالا بردن کیفیت زندگی‌تان مسئله‌تان را با مشاورتان در میان گذاشتید قابل تحسین و تقدیر است.
در صورت سؤال، هیچ‌گونه اشاره‌ای به شرایط خانوادگی‌تان از قبیل چند فرزند دارید، یا اینکه چندمین فرزند شماست، تحصیلات و شغل و میزان اختلاف یا تفاهم والدین نداشتید. فرزندان قبلی هم این‌طوری بودند؟ برای آن‌ها چکار کردید؟ آن‌ها اصلاح شدند؟ این فرزند از کی این‌طوری شدند؟ قبلاً هم این‌طوری بودند؟ شدت مشکل و... چقدر هست؟ در همه موضوعات هست یا در همین موضوع فوق هست؟ قبلاً مشاوره رفتید، چی تشخیص دادن و شما چکار کردید و چه تأثیری داشته است؟ خودتان فکر می­‌کنید ریشه این رفتار چی باشد؟ تابه‌حال چه راهکاری را به کار بردید؟ آیا تأثیر داشته یا خیر؟ بی‌شک دانستن این قبیل اطلاعات به مشاور شما کمک می‌کند تا با شناخت بیشتری به زوایای زندگی شما راهکارهای بهتر و دقیق‌تری را به شما ارائه نماید.
به‌هرحال تلاش می‌کنم احتمالات و راهکارهای آنها را خدمتتان بیان نمایم. چنانچه بهبود یافت که خوب است؛ والا در تماس بعدی کتبی یا تلفنی نتیجه را به ما بازخورد بفرمایید تا مسئله را عمیق‌تر و دقیق‌تر تجزیه‌وتحلیل کنیم. اگرچه بهتر است به مشاور متخصص کودک نیز به‌صورت حضوری مراجعه فرمایید.
در مرحله اول باید آسیب‌شناسی و علت‌یابی کنید. در اینجا مواردی که بیشتر محتمل هست را خدمتتان عوض می‌کنم و در آخر راهکارهای مؤثر را خدمتتان تقدیم می‌کنم.

علت‌های مهم این مسئله

1. زیر 7 سال امیر و آزادی‌اش تأمین نشده و الان به این صورت بروز نموده.
2
. نیازهای روانی مثل نیاز به محبت و نیازهای فیزیولوژیک مثل غذای مناسب تأمین نشده.
3.
زیر 7 سال بازی کردن و حس بچگی کردنش تأمین نشده. لذا هنوز دنبال تأمین و ارضا آن هست.
4.
شاید دختر شما ویژگی‌های شخصیتی‌اش همین هست. ازاین‌رو نباید از او بیشتر از این انتظار داشت و او را با بقیه مقایسه کنیم.

قبل از بیان راهکارها پیشنهاد می‌شود سعی کنید این اصول فرزندپروری را بهتر رعایت کنید:

1. ایجاد محیطی امن، جذاب، تعاملی
مواردی که می‌تواند مصداقی برای ایجاد امنیت برای کودکان زیر 2 سال باشد:
- دور کردن سموم کشنده حشرات موذی و اشیاء خطرناک (چاقو و تیغ و...) از محیط آشپزخانه و منزل که می‌تواند در دسترس کودک باشد.
- اسباب‌بازی‌هایی که قطعات ریز دارند حتی خوراکی‌هایی مثل تخمه، بادام‌زمینی و... از دسترس کودک دور نگه داشته شود.
- جمع‌کردن وسایل برقی مثل اتو پس از اتمام کار با آن، به‌ویژه وقتی در حین اتو کردن به تلفن جواب می‌دهید.
- از دسترس کودک، وسایلی که دوست ندارید کودکتان به آنها دست بزند یا آسیب برساند، جمع‌آوری کنید و اگر کودکتان به آن وسایل دسترسی پیدا کرد خودتان را مقصر بدانید نه کودک را.

2. داشتن انتظارات واقع‌بینانه
در کارهای منزل و در سفرهایتان، توقعاتتان را از کودک خود واقعی کنید؛ مثلاً اگر کودکتان بر اساس سنش باید بتواند مثل بقیه همسالانش کاری را انجام دهد اما واقعیت این است که کودک شما تابه‌حال از این کارها انجام نداده است و توانایی انجام آن را ندارد. پس توقعتان از او واقعی باشد؛ یعنی به توانایی واقعی او توجه داشته باشید. البته برعکس آن هم صادق است. یا توقع داشته باشیم که بازیگوشی نکنند و مثل ما بزرگ‌ترها در کارهای منزل به ما کمک کنند و از بازی آن‌ها را محروم کنیم. لذا به‌صورت شفاف، دقیق و به مقدار کم انتظار واقعی خودتان را به کودکتان بیان کنید.

يونس بن رباط از امام صادق علیه‌السلام نقل می‌کند: «قالَ رَسولُ الله صلى‌الله‌عليه‌وآله: رَحِمَ اللّه ُ مَن أعانَ وَلَدَهُ عَلى بِرِّهِ. قالَ: قُلتُ: كَيفَ يُعينُهُ عَلى بِرِّهِ؟ قالَ: يَقبَلُ مَيسورَهُ، ويَتَجاوَزُ عَن مَعسورِهِ...»؛ «پيامبر خدا صلى‌الله‌عليه‌وآله فرمود: خدا رحمت كند كسى را كه فرزندش را بر فرمان‌بری از وى يارى كند. [كسى] پرسيد: چگونه او را بر فرمان‌بری يارى می‌کند؟ فرمود: آنچه را در توانش بوده، بپذيرد و ازآنچه در توانش نيست، بگذرد». (ری‌شهری، حکمت‌نامه کودک، حدیث 318، ص 190)

3. احترام به تفاوت‌های فردی
انسان‌ها به‌گونه‌ای خلق‌شده‌اند که هریک از آن‌ها یک فرد مستقل و منحصربه‌فرد را به وجود آورده است. هیچ دو فردی را نمی‌توانیم بیابیم که از همه جهات شبیه به هم باشند.
والدین می‌توانند از طریق فراهم کردن محیط مناسب تربیتی، استعدادها و توانایی‌های کودکان را شکوفا کنند. این خود یک مداخله مثبت در رشد و شکوفایی استعدادهاست و حتی روی رشد جسمانی کودکان و نوجوانان تأثیر مثبت دارد. لذا والدین باید از مقایسه کودکشان با دیگران پرهیز کنند و برای پیشرفت کودکشان می‌توانند او را با خودش بسنجند.
کاملگرایی در تربیت، یعنی گرایش به کامل و بی‌نقص بودن کودک، ضررهای جبران‌ناپذیری به جریان تربیت وارد می‌کند. انتظارات والدین از خودشان و کودکشان باید واقع‌بینانه باشد؛ نه کـاملگرایانه.

لذا انتظارات والدین از کودک باید معقول و ازنظر رشدی به موقع و با تعداد مناسب باشد و به همین جهت والدین باید از کــــاملگرایی و مقایسه کودکشان با دیگری پرهیز کنند چون واقعیت این است که:
◦ همه کودکان اشتباه می‌کنند.
◦ اکثر اشتباهات عمدی نیست.

4. اصل مراقبت از خود

5. انضباط قاطعانه
انظباط قاطعانه به معنای ثبات در رفتار با کودک، با سرعت عمل کردن هنگام بدرفتاری کودک و آموزش به کودکان برای ارائه رفتار قابل‌ قبول است. وقتی والدین از انضباط قاطعانه استفاده می‌کنند، به کودکان می‌آموزند که مسئولیت کارهای خود را بپذیرند و از نیازهای دیگران آگاه شوند و کنترل بر خود را افزایش دهند. استفاده از نظمی قاطع توسط والدین، رفتارشان را برای کودکان قابل پیش‌بینی خواهد کرد.

و اما چه باید کرد؟ (راهکاره‌های اصلاح این نابهنجاری)

1. یک دوره pmt(فرزندپروری) شرکت کنید؛ چراکه همه مطالب و تکنیک‌های این حوزه را نمی‌شود اینجا مطرح نمود و بحث آن خیلی طولانی است و باید بعد از هر جلسه در زندگی اجرا کنید.
2.
هر رفتاری که تمایل دارید فرزند آن را رعایت کند شما به‌طور پررنگ رعایت کنید.
3.
هرروز شما و پدرشان با او بازی کنید؛ چراکه بازی خیلی تأثیر درمانی و اصلاحی دارد؛ به ویژه که فرد را بیشتر اجتماعی می‌کند.
4. مهارت ارتباط مؤثر را با او کار کنید.
5. با او رفتار مقتدرانه داشته باشید.

مشاوره تلفنی: برای راهنمایی بیشتر می‌توانید از مشاوره تلفنی رایگان به شماره 02533130044 از ساعت 8 الی 14 استفاده نمایید.
لطفاً بعد از انجام مشاوره، نتیجه و بازخورد آن را با ما در میان بگذارید.
موفق و پیروز باشید.