سوال اخلاقی: اگه از روی عصبانیت به خدا گله مند بشی گناه کبیره است

11:15 - 1402/09/15

سلام و خسته نباشید

میخواستم بگم اگه از روی عصبانیت به خدا گله مند بشی گناه کبیره است واگر باشه توبه کنی خداوند میبخشه یعنی قضاوت خداوند رو زیر سوال ببری لطفا راهنمایی بفرمایید

 

----------------
کاربران محترم مي‌توانيد در همين بحث و يا مباحث ديگر انجمن نيز شرکت داشته باشيد: https://btid.org/fa/forums
همچنين مي‌توانيد سوالات جديد خود را از طريق اين آدرس ارسال کنيد: https://btid.org/fa/node/add/forum
تمامي کاربران مي‌توانند با عضويت در سايت نظرات و سوالاتي که ارسال ميکنند را به عنوان يک رزومه فعاليتي براي خود محفوظ نگه‌دارند و به آن استناد کنند و همچنين در مرور زمان نظراتشان جهت نمايش، ديگر منتظر تاييد مسئولين انجمن نيز نباشد؛ براي عضويت در سايت به آدرس مقابل مراجعه فرمائيد:  https://btid.org/fa/user/register

انجمن‌ها: 
http://btid.org/node/270823
تصویر روئین تن مهدی

سلام خدمت شما کاربر محترم

در ابتدا حساسیتی که روی این قضیه داشتید و این قضیه رو با ما در جریان گذاشتید جای ستودن داره.

گله مندی از خداوند در شرایط عادی ناشی از نقص و عدم احاطه علمی به قضایا است. چه بسا خود انسان مسبب بعضی مشکلات و گرفتاریها باشه اما باز چنین شخصی خدا رو مسبب این گرفتاریها می دونه. به قول معروف خدا با این مقتدر است مظلوم هم هست و انسان در قضاوت ها بجای اینکه به خودش (به عنوان عامل گرفتاری) و نقص علمی خودش ایراد بگیره نعوذ بالله به خدا ایراد می گیره. خدایی که حکیم است و به هیچ کس ذره مثقالی ظلم نکرده است.

قران در سوره فجر می فرماید

فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ «15» وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ «16» كَلَّا بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ «17» وَ لا تَحَاضُّونَ عَلى‌ طَعامِ الْمِسْكِينِ «18» وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا «19» وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا «20»

«15» امّا انسان، (طبعش چنين است كه) هرگاه پروردگارش او را بيازمايد و گراميش داشته و نعمتش دهد، (مغرور گشته و) مى‌گويد: پروردگارم مرا گرامى داشته است. «16» ولى هرگاه او را بيازمايد و روزى او را تنگ سازد، مى‌گويد: پروردگارم مرا خوار كرده است.

گله مندی از خداوند گناه کبیره نیست اما گناه محسوب میشه که تبعاتی در پی خواهد داشت.

امام سجاد(ع) می‌فرماید: «شکوه نمودن از خداوند متعال، از گناهانی است که موجب محروم شدن انسان از روزی می‌شود.[1] 

اما چیزی که هست عصبانیت شما که احیایا اختیار را از دست شما سلب شده، از قبح این فعل کاسته و خداوند مهربان تر از این است که کسی رو بخاطر کاری که تحت اختیار خودش نبوده عقاب کند. ضمن اینکه توبه و پشیمانی شما و عزم بر عدم تکرار کلا قضیه رو منتفی می کنه و خود گناه احتمالی رو پاک می کنه  . همان طور که در روایت آمده است که «التائب من الذنب کمن لا ذنب له؛ توبه کننده از گناه مثل کسی است که هیچ گناهی نداشته»

پس راه مسدود نیست و خدا با فرد کریمی مواجه هستید.

شما برای تقویت بُعد عقیدتی و در نتیجه از بین بردن اثری که احیانا بر قلب و روان شما گذاشته، این قضیه رو برای خودتون تکرار و نهادینه کنیدکه عقل ناقص من در مقابل آفریننده عقل  هیچ هیچه. چه بسیار مواردی که ما تک بُعدی به یک قضیه نگاه می کنیم اما از جوانب متعددی که یک حکیم جامع نگر به قضیه نگاه می کنه، یا غافلیم یا اصلا بی اطلاعیم.

نکته: گاهی سوال کردن از کار خدا و قضاوت خداوند یک سوال واقعی و ناشی از اعتراف به جهالت خود ما است . این مورد زیر سوال بردن کار خدا نیست. بلکه یک استفهام واقعی و سوال واقعی است که دوست داریم از حقیقت ماجرا مطلع بشیم. این مورد مذموم نیست.

موفق باشید

پی نوشت
1- مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار،‏ ج 70، ص 375، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403ق.