سوال اعتقادی : دیگه چه لزومی داره ماها خیلی به خودمون سختی بدیم

11:18 - 1402/09/16

سلام وقت بخیر

سوال دارم : خب اگر قرار است که ائمه شفاعت شیعیان و مسلمانان رو کنند خب دیگه چه لزومی داره ماها خیلی به خودمون سختی بدیم ؛یکی یه خط درمیون نماز میخونه یکی هم علاوه بر نماز واجب نماز قضا های گذشته ش رو به خودش زحمت میده میخونه؛یا یکی خمس و کفاره نمیده یکی دیگه میده یا ...یکی اسراف میکنه یکی صرفه جویی و ‌..

 

----------------
کاربران محترم مي‌توانيد در همين بحث و يا مباحث ديگر انجمن نيز شرکت داشته باشيد: https://btid.org/fa/forums
همچنين مي‌توانيد سوالات جديد خود را از طريق اين آدرس ارسال کنيد: https://btid.org/fa/node/add/forum
تمامي کاربران مي‌توانند با عضويت در سايت نظرات و سوالاتي که ارسال ميکنند را به عنوان يک رزومه فعاليتي براي خود محفوظ نگه‌دارند و به آن استناد کنند و همچنين در مرور زمان نظراتشان جهت نمايش، ديگر منتظر تاييد مسئولين انجمن نيز نباشد؛ براي عضويت در سايت به آدرس مقابل مراجعه فرمائيد:  https://btid.org/fa/user/register

http://btid.org/node/271028

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
12 + 3 =
*****
تصویر صاحب الامری روح الله

با عرض سلام و ادب خدمت شما

پاسخ سوال جناب‌عالی را در ضمن چند نکته عرض می‌کنیم:

1. برخی از سهل‌انگاری‌ها در انجام واجبات و ترک محرمات باعث می‌شود که انسان به صورت کلی از دایره شفاعت خارج شده و مشمول شفاعت نشود؛ مثلاً بر اساسِ روایات ما، شفاعت شامل حال کسی که تارک نماز بوده، نمی‌شود و لو اینکه ظاهراً از محبین اهل‌بیت علیهم‌السلام هم بوده باشد.

2. کسی که ترک گناه نکرده و در انجام واجبات و ترک محرمات سهل‌انگاری نماید، هیچ ضمانتی ندارد که محبت اهل‌بیت را با خود از دنیا به آخرت ببرد تا مشمول شفاعت گردد. برخی به جهت تکرار گناه، محبت خود نسبت به محمد و آل محمد علیهم‌السلام را از دست می‌دهند. کم نبوده‌اند افرادی که در طول زندگی یا در هنگام مرگ از اعتقادات و باورهای خود دست برداشته‌اند. قرآن کریم درباره افرادی که زیاد در ورطه گناهان قرار می‌گیرند، می‌فرماید: «ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذينَ أَساؤُا السُّواى‏ أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُن‏»؛ «عاقبت کسانی که در ورطه گناهان فرو رفتند، این شد که آیات الهی را مورد تکذیب و انکار قرار داده و آن را مسخره کردند».
همچنین در فرمایشی از امام صادق علیه‌السلام نقل شده که فرمودند: «إِذَا أَذْنَبَ الرَّجُلُ خَرَجَ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةٌ سَوْدَاءُ فَإِنْ تَابَ انْمَحَتْ وَ إِنْ زَادَ زَادَتْ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَى قَلْبِهِ فَلَا يُفْلِحُ بَعْدَهَا أَبَداً»؛ «هرگاه بنده گناهی مرتکب شود، در دلش نقطه‌ای سیاه پدید می‌آید، پس اگر توبه کند، محو می‌شود؛ ولی اگر ادامه دهد، آن سیاهی زیاد و زیادتر می‌شود [تا جایی که تمام قلبش را پوشانده و در بر می‌گیرد] و دیگر پس از آن رستگار نمی‌شود». [بحارالانوار، دار احیاء التراث، ج70، ص327]

3. بر فرض اینکه شخصی با کوله‌باری از گناه از دنیا رفته و محبت علیهم‌السلام را نیز با خود به برزخ ببرد، چنین شخصی تا از گناهان خود تطهیر نشود، مشمول شفاعت نمی‌گردد.

در حدیثی از امام صادق علیه‌السلام نقل شده که فرمودند:  «َفَقَالَ أَمَّا فِي الْقِيَامَةِ فَكُلُّكُمْ فِي الْجَنَّةِ بِشَفَاعَةِ النَّبِيِّ الْمُطَاعِ أَوْ وَصِيِّ النَّبِيِّ وَ لَكِنِّي وَ اللَّهِ أَتَخَوَّفُ عَلَيْكُمْ فِي الْبَرْزَخ‏»؛ «اما در قیامت [در نهایت]، همه شما با شفاعت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم به بهشت خواهید رفت؛ ولی من نسبت به برزخ شما نگرانم». [الکافی، اسلامیه، ج3، ص242]

در روایتی دیگر نقل شده که فرمودند: «إِنَّ الْعَبْدَ لَيُحْبَسُ عَلَى ذَنْبٍ مِنْ ذُنُوبِهِ مِائَةَ عَامٍ وَ إِنَّهُ لَيَنْظُرُ إِلَى أَزْوَاجِهِ فِي الْجَنَّةِ يَتَنَعَّمْنَ»؛ «بنده به خاطر گناهی از گناهانش صد سال حبس می‌کشد؛ این درحالی است که به همسران بهشتی‌اش نگاه می‌کند که در بهشت متنعم هستند». [همان، ج2، ص272]

به نظر می‌رسد که اگر انسان آخر کار هم به بهشت رفته و جهنمی نشود، نَیَرزَد که به خاطر هر گناهش صد سال حبس بکشد.

در حدیث دیگری از امیرالمؤمنین علیه‌السلام نقل شده که فرمودند:  «قیامت پنجاه موقف دارد که هر موقفی برای افراد گناه‌کار هزار سال به ‌طول می‌انجامد تا از آن عبور کنند».[امالی مفید، ص274]

و در حدیث دیگری ایشان فرمودند:  «وَ لَا تَسْتَصْغِرُوا عُقُوبَةَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَل ‏فَإِنَّ مِنَ الْمُسْرِفِينَ مَنْ لَا تَلْحَقُهُ شَفَاعَتُنَا إِلَّا بَعْدَ عَذَابِ ثَلَاثِمِائَةِ أَلْفِ سَنَةٍ»؛ «عقوب خدای عزوجل را کوچک نشمارید؛ زیرا برخی از کسانی که بر خود ستم کرده‌اند، مشمول شفاعت ما نمی‌شوند؛ مگر بعد از سیصدهزار سال که عذاب می‌کشند». [شیخ صدوق، معانی الاخبار، ص288]

این در حالی است که مؤمنی که ترک گناه کرده و به واجبات خود عمل نموده باشد، علاوه بر آسایش در برزخ، در قیامت نیز بدون معطلی به بهشت رفته و گردنه‌های سخت قیامت را مشاهده نمی‌کند. ضمن اینکه درجه و مقامش در بهشت بسیار بالاتر از اهل گناه است.

خب بر فرض که شخصی با کوله‌بار گناهان درنهایت و پس‌از کشیدن سال‌ها یا هزاران سال سختی مشمول شفاعت اهل‌بیت علیهم‌السلام شده و در پایان به بهشت برود، چنین چیزی قطعا نمی‌ارزد؛ زیرا معلوم است صبر بر انجام واجبات و ترک محرمات در چند صباح دنیا که مثل چشم بر هم زدنی می‌گذرد، بسیار راحت‌تر و عاقلانه‌تر از این است که انسان به خاطر لذت زودگذر، صدها یا هزاران سال را در رنج به سر ببرد و لو اینکه در آخر کار به با شفاعت به بهشت برود.