پسرم اصلا حرفم گوش نمی دهد....

11:59 - 1401/09/12

سلام ،
من یه پسر سه ساله دارم ،اصلا حرفم گوش نمی دهد ،وکارخودش رو می کنه ،چه رفتار باید باشه داشته باشم ،

 

----------------
کاربران محترم مي‌توانيد در همين بحث و يا مباحث ديگر انجمن نيز شرکت داشته باشيد: https://btid.org/fa/forums
همچنين مي‌توانيد سوالات جديد خود را از طريق اين آدرس ارسال کنيد: https://btid.org/fa/node/add/forum
تمامي کاربران مي‌توانند با عضويت در سايت نظرات و سوالاتي که ارسال ميکنند را به عنوان يک رزومه فعاليتي براي خود محفوظ نگه‌دارند و به آن استناد کنند و همچنين در مرور زمان نظراتشان جهت نمايش، ديگر منتظر تاييد مسئولين انجمن نيز نباشد؛ براي عضويت در سايت به آدرس مقابل مراجعه فرمائيد:  https://btid.org/fa/user/register

انجمن‌ها: 
http://btid.org/node/227154
تصویر اسدیان

سلام خدمت شما همراه گرامی. از اینکه به ما اعتماد کردید و سؤالتان را با ما در میان گذاشتید، متشکرم.

گاهی بعضی رفتارهای کودکان، از جمله این نوع رفتارها، والدین را خسته و حتی نگران می‌کند، احساس شما را درک می‌کنم.

برداشت بنده، از متن کوتاه شما، این است که  انتظار دارید فرزندتان به حرف‌ها و خواسته‌های شما توجه کند و آنچه شما از او می‌خواهید را انجام دهد یا رفتار کند و از اینکه کودک، کاملاً عکس خواستهٔ شما عمل می‌کند و به قول خودتان، هر کار خودش می‌خواهد را انجام می‌دهد، ناراحت و حتی نگران هستید. هرچند که نگرانی شما را به‌عنوان یک مادر درک می‌کنم، اما نکاتی هست که دانستنش می‌تواند به درک بهتر شما به علت رفتار فرزندتان کمک کند.

قبل از آن، چند سؤال از شما دارم. پاسخ این سؤالات، می‌تواند هم به بنده و هم به شما، بینش و آگاهی خوبی نسبت به علت این رفتار فرزندتان بدهد و در حل مسئله، به ما کمک کند. خوب است که به این سؤالات فکر کنید و در پیام دیگری، به آنها پاسخ دهید.  

- خوب است که منظور خود را از این که اصلاً به حرفتان گوش نمی‌دهد، کمی بازتر کنید و بیشتر توضیح دهید. 

- شما چه خواسته‌هایی از کودک سه‌ساله‌تان دارید که او انجام نمی‌دهد؟

- آیا خیلی زیاد نگران و مراقب او هستید و این باعث می‌شود، مانع بازیگوشی‌ها و شیطنت‌هایش شوید؟

- آیا زیاد در موارد مختلف، به او تذکر می‌دهید و می‌خواهید که طبق اصول شما رفتار کند؟

- آیا فرزندتان، لجبازی و یا پرخاشگری دارد؟

به‌طورکلی، هر رفتاری که ما در کودک می‌بینیم، علت و ریشه‌ای دارد که معمولاً آن را در نوع تعامل و ارتباط مادر و کودک جستجو می‌کنیم. دونفری که بیش از همه، با هم در ارتباط‌اند و این ارتباط مادر فرزندی، یک ارتباط خاص و منحصربه‌فرد برای آن‌هاست.

تمایل و گرایش انسان و کودک به سمت استقلال و خودمختاری، یک گرایش فطری و خدادادی و در جهت رشد و کمال اوست. متناسب با رشد و سن کودک، به‌مرور که کودک بزرگ‌تر می‌شود و توانایی‌های بیشتری به دست می‌آورد و نیازش به مادر کمتر می‌شود، این حرکت و این استقلال‌خواهی بیشتر و پررنگ‌تر می‌شود و در حدود ۳ تا ۴ سالگی، به اوج خود می‌رسد. آگاهی و شناخت شما به‌عنوان مادر، به این نیاز کودک و توجه به آن، موجب می‌شود که ازطرفی، این رفتار را طبیعت کودک دانسته و تعجب نکنید و کمتر اذیت شوید و از طرفی، تا جای ممکن شرایط را برای برآورده‌شدن این نیاز در فرزندتان فراهم کنید.

خیلی وقت‌ها، وقتی کودک زیاد تذکر و امرونهی می‌گیرد، چون در واقع این مسئله، مخالف فطرت او که شیطنت و کشف‌کردن و بازی‌کردن است، می‌باشد، مقاومت می‌کند تا نیازش به استقلال و آزادی را به مادر ابراز کند.

یا اینکه، از اینکه طبق فطرتش تمایل به آزادی دارد، اما مادر مانع آن می‌شود، دچار احساس اضطراب می‌شود و این اضطراب درونی، ناخواسته و ناخودآگاه، با رفتارهایی مثل لجبازی، پرخاشگری و... خود را نشان می‌دهد.

وقتی شمای مادر، به فرزندتان استقلال کافی می‌دهید و او را در فضای امنی که برایش فراهم می‌کنید، آزاد می‌گذارید، یکی از مهم‌ترین پیام‌هایی که به فرزندتان می‌دهید، این است که او را دوست دارید ونسبت به او و نیازشناخت و توجه دارید.

در سایهٔ این آگاهی، به دو نیاز مهم و اساسی و فطری کودکتان، یعنی نیاز به اطمینان خاطر از دوست‌داشتنی‌بودن توسط مادر و نیاز به استقلال و خودمختاری، توجه می‌کنید و به آنها پاسخ می‌دهید و این موجب شکل‌گیری یک ارتباط خوب بین شما و فرزندتان می‌شود که برای هر دوی شما، آرامش‌بخش است.

به‌طورکلی، توصیه‌هایی که می‌توانم خدمتتان داشته باشم، ازاین‌قرار است:

۱. تا جایی که خطر و آسیبی وجود ندارد، به کودک تذکر ندهید و امرونهی نکنید.

۲.به کودک حق انتخاب مناسب بدهید. در مواردی که خطری وجود ندارد و امکانش هست، چند گزینه را به او پیشنهاد کنید که او بتواند بین آنها، خودش انتخاب کند.

۳. با صبوری، همراهی‌اش کنید تا کارهایی که متناسب با سنش، توان انجام آنها را دارد، خودش انجام دهد، ولو اینکه به طور کاملاً درست نتواند، اما به‌مرور و با تمرین، قطعاً یاد خواهد گرفت. پس فرصت تجربه و تمرین زندگی را از او نگیرید. مثلاً غذا خوردن، لباس پوشیدن، دستشویی رفتن و سایر کارهای شخصی که کودک، متناسب با سنش توانایی انجام آن را دارد.

۴. تنها موردی که نیاز است محدود و مدیریت شود، استفاده از تلویزیون، موبایل و به‌طورکلی، فضای مجازی و صفحات الکترونیک است و آن هم به‌خاطر آسیب‌هایی است که برای کودکان دارد. زمان استفادهٔ کودک از این ابزارها را در حد نهایتاً یک ساعت در روز محدود کنید و بدون نگرانی از اینکه حوصله‌اش سر برود یا اصرار و لجبازی کند و ...  با قاطعیت و درعین‌حال صبوری و مهربانی، به کودک فرصت دهید که خودش جایگزین مناسبی برای زمانش پیدا کند و خود را با کارهای دیگر سرگرم کند.

۵. هر زمان که شرایط و وقت و تمایل واقعی داشتید، به بازی و تعامل با فرزندتان اختصاص دهید، اما در این مورد خودتان را محدود نکنید. یعنی از سرانجام وظیفه یا اجبار یا آموزش رفتاری و... ، با او بازی نکنید. چرا که کودک نیت و احساس شما را درک و حس می‌کند و آن زمانی تعامل و کار مشترک و بازی با شما برای کودک ارزشمند است و حس خوبی به همراه دارد که از روی رغبت و باکمال‌میل باشد، نه از روی بی‌حوصلگی و اجبار. قطعاً برای شما هم همین‌طور است.

در خدمتتان هستیم. موفق باشید.