چه کار کنم کسی رو نزنه؟

09:17 - 1403/02/24

سلام وقت بخیر .

یه پسر ۲ سال و ۱۰ ماهه دارم که بیشتر اوقات بقیه رو میزنه و گاهی اوقات که عصبانی هم میشه وسایل رو پَرت میکنه. چه کار کنم کسی رو نزنه؟

 

----------------
کاربران محترم مي‌توانيد در همين بحث و يا مباحث ديگر انجمن نيز شرکت داشته باشيد: https://btid.org/fa/forums
همچنين مي‌توانيد سوالات جديد خود را از طريق اين آدرس ارسال کنيد: https://btid.org/fa/node/add/forum
تمامي کاربران مي‌توانند با عضويت در سايت نظرات و سوالاتي که ارسال ميکنند را به عنوان يک رزومه فعاليتي براي خود محفوظ نگه‌دارند و به آن استناد کنند و همچنين در مرور زمان نظراتشان جهت نمايش، ديگر منتظر تاييد مسئولين انجمن نيز نباشد؛ براي عضويت در سايت به آدرس مقابل مراجعه فرمائيد:  https://btid.org/fa/user/register

انجمن‌ها: 
http://btid.org/node/297388
تصویر ابراهیمی راد

با سلام واحترام خدمت شما کاربر محترم
از اینکه نسبت به روش صحیح تربیتی فرزند دلبندتان دقت لازم را دارید قابل تحسین است.

ابتدا و قبل از ورود به بحث ذکر این نکته لازم و ضروری است، که این رفتارها در کودکان تا این سن و کمی بالاتر کاملا طبیعی است و جای نگرانی وجود ندارد. در این سن کودک بیشتر از سایر اعضای خانواده و فامیل بخاطر وابستگیی که به مادر خود دارد، به سختی با بقیه ارتباط برقرار می‌کند. چون هنوز وارد دنیای بیرون از خود نشده است و در این سن کم کم دارد شروع به شناسایی و ارتباط با اطرافیان خود می‌کند لذا از این لحاظ نه نگران باشید و حساسیت به خرج ندهید.

کودکان هدایای زیبای خداوند وامانات الهی هستند که خداوند آن‌ها را مایه برکت و رحمت و آرامش در زندگی ما قرار داده است. ازاین‌رو توجه و رسیدگی به آنان و همت گماشتن در تربیت صحیح آنان علاوه بر اجر معنوی در تربیت و شکل‌گیری شخصیت آنان مؤثر و مورد اهمیت است.

در خصوص رفتارهای کودک دو و نیم ساله لازم است ابتدای امر یک شناخت کلی و جامعی از ویژگی های رفتاری کودک از تولد تا هفت سالگی اول  را کسب نموده تا در هر مرحله پدر و مادر  خصوصا مادربتواند  با شناخت بیشتری ، ارتباط بهتری با کودک خود برقرار کنید.

بطور کلی همه ما انسانها از بدو تولد تا پایان عمر بصورت یکنواخت نخواهیم بود و مراحل مختلفی را ازجمله دوران نوزادی، نونهالی،نوجوانی، جوانی،میانسالی، پیری تقسیم می‌شود .هر یک از این دوران شرایط رفتاری خاص خودش را می‌طلبد.

1.از تولد تا یک و نیم سال اول را دوران نوزادی و وابستگی شدید مادر و فرزند می‌نامند در این سن فرزند بشدت به  حضور فیزیکی مادر خود وابسته می‌باشد. کودک به  نفس کشیدن مادر، آغوش مادر، ضربان قلب مادر ،حتی لباس مادر خود بلحاظ تغذیه ای ، حس آرام بخشی، و امنیت کامل  حضور او وابسته است این دوره را  دوران وابستگی می‌نامند.

2. از یک و نیم سالگی تا سه سالگی کودک دوران مالکیت کودک می‌گویند ، این سن کودک شما است که به مواردی که اشاره نمودید در این سنین اتفاق می افتد. در این سن کودک خود را مالک همه اسباب بازیهای خود و حتی دیگران می‌داند. این حس مالکیت هم امری طبیعی و تکوینی است و هم لازم برای رشد کودک می‌باشد.

یکی از دوران بسیار حساس و مهم کودک در همین جا است، چرا که کودک هم بلحاظ تغذیه و هم به لحاظ کلامی که تا قبل از این با آواها و گریه اعلام حضور می‌کرد از حالا به بعد با یادگیری لغات و چینش آنها کنار هم حرف خود را بیان می‌کند و هم با دیگران کم کم ارتباط برقرار می‌کند.

باتوجه به موقعیت سنی کودک شما  باید این نکته را بپذیریم که کودک درحال رشد و رسیدن به دوران نونهالی می‌باشد. همین مطلب می‌رساند که فرزند شماکم کم با محیط بزرگتر از خانواده ارتباط گیری می‌کند  و این امری کاملا طبیعی است که نسبت به اطرافیان خود یعنی پدر ومادر، برادر و خواهرهای  کودک و همچنین بستگان و فامیل  ارتباط برقرارنماید. بنظرمی‌رسد که ایشان در حال شناسایی  محیط اطراف خود می‌باشد و جای نگرانی وجود ندارد که این احتمال را بدهید که آیا فرزند شما اعتماد بنفس پائینی دارد یا خیر.
 ظاهرا که به نظر می رسد این کارها را بیشتر برای جلب توجه انجام می‌دهد و نمی شود به ضرس قاطع گفت که فرزندتان اختلالی دارد بنابراین در وهله اول به هیچ وجه به فرزندتان انگ نچسبانید و اجازه ندهید دیگران نیز به فرزندتان برچسبی بزنند. در ادامه پیشنهادات مهارتی در این خصوص نیز ارائه می گردد.

کودک دو ساله شما در این سن در حال رشد، و بلوغ، رابطه و دوست یابی و تعامل با افراد خارج از خانواده است، و معمولا رفتارهای او آگاهانه تر شکل می‌گیرد. کودک شما در این سن بیشتر دوست دارد حرف بزند و ارتباط گیری نماید، بنابرین پدر و مادر بیشترین نقش را در تربیت فرزند خود ایفا می‌کنند.

آنچه می‌توان در نظر گرفت این است که کودکان آئینه تمام نمای والدین خود می‌باشند، و رفتارهای والدین خود را در خود منعکس می‌نمایند والگو گیری می‌کنند. نقش پدر ومادردر هفت سال اول تولد فرزندان بسیارحیاتی و با اهمیت می‌باشد.روانشناسان این هفت سال ابتدایی از تولد کودک را دوران روان بنه شکل گیری شخصیت کودک تعریف می‌کنند.

اگر والدین کودک بتوانند نقش خود را خوب ایفا کنند،  و فرزندان  آنها در آینده ایمن، مسئولیت پذیر، با اعتماد بنفس کامل ،مفید، متعهد، خلاق خواهند بود. در این زمینه نقش پدر بعنوان مدیریت بهزیستی(بهتر زندگی کردن) و سمبل اقتدار و ابهت فرزندان مشهود است و نقش مادر بعنوان سمبل امنیت کودک حیاتی و حائز اهمیت می‌باشد. در ادامه توجه شما را به چند نکته مهم درخصوص مادر ایمن جلب می‌نمایم.

چهارخصوصیت مادر ایمن

1. حضور فیزیکی مادر در کنار فرزندان. یعنی در خانه در کنار فرزند یا فرزندان خود حضور داشته باشد.فرزندان با دیدن مادر،در آغوش گرفتن مادر، لباسهای مادر به آرامش می‍‌‌رسند.حتی بلحاظ تنظیم ضربان قلب فرزندان بسیار مفید می‌باشد

2. حضور عاطفی مادر. مادری ایمن است که با فرزند خود بازی کند، قصه بگوید، لالایی بخواند، نوازش کند، ببوسد. اصولا والدین بیشتر به تامین تغذیه کودک اهمیت می‌دهند، بله مهم هست  و باید هم باشد اما نقش عاطفی مادر(( قصه بگوید،لالایی بخواند،نوازش کند.ببوسد)) از نقش تغذیه ای مادر  یعنی شیر دادن مهم تر است.

3. سومین ویژگی مادر ایمن این است که خودش مادر باشد، نه اینکه بخشی از روز را مادر بزرگ یا خاله و عمه ها یا پرستار برا کودک بگیرد و بخشی را هم خودش .این کار باعث الگوهای متلف رفتاری در کودک میشود و گفتار مادر در کودک کم اثر خواهد شد

4. چهارمین ویژگی مادر ایمن این است که روی سه  وقت و زمان بسیار مهم کودک خود،بسیار حساس باشد و خودش نیز حضور داشته باشد1- بهنگام غذای کودک یعنی روی یک ساعت معین و مشخص صبحانه،  ناهار، شام  و میان وعده صبح و عصرانه  کودک را دقت نماید 2- بهنگام بازی کودک   3- بهنگام خواب کودک. در این سه صورت فرزند شما سالم و منظم خواهد بود.

نکته پایانی پیشنهاد می‌کنم که:

1. بخشی ازوقت روز را به حرف زدن ، بازی کردن، پارک و پیاده روی و...با فرزند خود بگذرانید.

2. از بکار گیری الفاظ منفی  و سرزنش به کودک (مثلا تو چقد فضولی یا بی عرضه هستی  و...)اجتناب کنید.

3. رفتارهای مهربانانه زن و شوهر مثل سلام کردن، هدیه دادن، ابراز محبت، تشکر کردن  جلوی فرزندان از همدیگر انجام پذیرد.

باز اگر سوالی در این زمینه داشتید در ادامه همین پست بفرمایید.

موفق باشید

تصویر دریافت سوالات

سلام
وقت بخیر.
جواب شما را دریافت کردم. سعی کردم عمل کنم؛ ولی متاسفانه هنوز دیگران رو می‌زند و مرتب باید مراقب باشم تا چیزی رو پرت نکنه؛ خصوصا اگر مهمونی بریم. چه کنم تا این واکنش کمتر شود؟

تصویر ابراهیمی راد

با سلام و ادب  مجدد خدمت شما کاربر ارجمند .
امیدوارم مطالبی که تقدیم شد مقبول و مفیده فایده بوده باشد.
 با توجه به سوال دوم شما کار بر ارجمند  با توجه به اینکه بر روی دو  موضوع مختلف اشاره داشتید(کتک کاری و پرخاشگری)و(پرت کردن اشیاء و وسایل خود) اگر چه هر دوی این موارد و مواردی دیگر از این قبیل در این سنین ابتدایی کودکان تا حدود زیادی کاملاً طبیعی بوده و به صورت هیجانات کودک محسوب می شود اما به هر کدام جدا گانه اشاره خواهیم داشت.

در وهله اول همان طور که اشاره داشتم این قبیل حرکات کودکان طبیعی و مقتضی سن و از موارد شکل گیری شخصیتی انان است و جای نگرانی وجود ندارد چرا که در بین بسیاری از کودکان نیز مشاهده شده است اما به نظر می رسد حساسیت بیش از حد شما نیز باعث تحریک پذیری کودک  در بروز چنین رفتارهایی در او می شود با اینکه هیچ کدام از رفتارهای کودکان تا سن زیر پنج سالگی جنبه شناختی یا تعمدانه وجود ندارد. بنابراین در اولین پیشنهاد خدمت شما اشاره می کنم که با این قضیه کاملاً طبیعی برخورد کنید اگر چه باید مراقب رفتارهای ناآگاهانه آنان هم بود تا به خود و دیگران آسیبی نزنند.

پرتاب کردن اشیا و اسباب بازی‌ها درواقع یک نوع بازی وسرگرمی و چه بسا یک مهارت جدید و لذت‌بخش و به نوعی تفریحی جالب برای آنها است.اما نباید هم بیخیال باشیم و اجازه بدهیم که بچه‌ها همه چیز را مدام پرت کنند و ما هم واکنشی نداشته باشیم؟

 اگر بخواهیم به علل و دلایل چنین رفتارهای کودکان بپردازیم باید به موارد زیر اشاره داشته و آشنا شوید تا ارزیابی دقیق تری به دست آورید.
همه انسانها و بالأخص کودکان دو دوره و دو نوع هوش را طی می‌کنند:

1. دوره هوش هیجانی: که  در این دوره بجز بازی، سرگرمی و جنبه تفریحی چیزی را احساس نمی‌کنند در واقع با این نوع کارها از قبیل: خاک بازی، پرتاب کردن اشیاء و حتی گاز گرفتن و شلختگی در خوردن و آشامیدن برایشان جنبه آموزش و سرگرمی دارد و لاغیر. اتفاقا کودک در این دوره هفت ساله اول بهترین الگو و آئینه تمم نمای خود را والدین میداند و میبیند و توسط والدین خصوصا مادر بیشترین رشد شخصیتی را می گیرد.

2. دوره هوش فلسفی و شناختی که برای هر یک از کارهایش دلیلی دارد و حساب شده انجام میدهد که از این دوره باید دقت بیشتری داشته باشید.  
مثلاً برای باز کردن انگشتان دست و رها کردن یک جسم به مهارت‌های حرکتی ظریف و برای پرتاب آن به هماهنگی قابل توجه چشم با دست  و حواس نیاز است. جای تعجب  و نگرانی وجود ندارد که کودک شما می‌خواهد این مهارت هیجان‌انگیز را تمرین کند. اتفاقی که پس از آن می‌افتد نیز آموزنده است، چون کودک نوپایتان متوجه می‌شود که هرچه را که پرتاب می‌کند پایین می‌افتد و هرگز بالا نمی‌رود.
اما برای مادران عزیز طاقت‌فرساست که مدام باید خانه و اسباب بازی های او را جمع کند و مراقب باشد کثیف کاری نکنددر حالی که این قبیل کارها برای او فقط تفریحی جالب است

راه حل و پیشنهادات
1. اول از همه اینکه کودک را تنبیه نکنید، مگر اینکه کودک نوپایتان از پنجره سنگ پرتاب کند یا واقعاً تهدید به آسیب رساندن به کسی کند. در غیر این صورت برای پرتاب کردن اشیاء تنبیهش نکنید، چون بیهوده است که سعی کنید در این سن کودک را از پرتاب کردن چیزها منع کنید. به جای تنبیه یا فریاد کشیدن سر کودک لازم است با دنبال کردن نکات زیر روی محدود کردن چیزهایی که پرتاب می‌کند و جایی که آن را پرتاب می‌کند تمرکز کنید:

به او نشان دهید چه چیزهایی را می‌تواند پرتاب کند یعنی پرتاب‌ های او را بشناسید ممکنه پرتاب‌هایش جنبه بازی داشته باشد یا به قصد جلب توجه و گاهی به قصد پرخاشگری باشد.
کودک نوپا سریع‌تر یاد می‌گیرد چه چیزهایی را نباید پرتاب کند، البته اگر چیزهای زیادی وجود داشته باشد که او مجاز است پرت کند و حتی تشویق می‌شود که پرتابشان کند. توپ یک گزینهٔ بدیهی برای پرتاب کردن است. داشتن تعداد زیادی توپ فومی، حوادث داخل خانه را به حداقل می‌رساند. اما بازی‌های پرتابی واقعی مانند پرت کردن یک کیسه پر از لوبیا یا هر چیز بی‌خطری که درش بسته باشد، به داخل یک سبد یا پراندن سنگ روی سطح یک حوضچه برای یک کودک دو ساله حتی سرگرم‌کننده‌تر هستند، به ویژه اگر خودتان هم همراه با او بازی کنید.

پیامی که باید به کودکتان انتقال دهید این است که پرتاب کردن ایرادی ندارد اگر، اشیای مناسب را در زمان درستش و به جای مناسب پرتاب کند. هنگامی که کودک چیز نامناسبی مثل کفش را پرتاب می‌کند، با آرامش آن را از او بگیرید و بگویید: «کفش‌ برای پرتاب کردن نیست، اما توپ هست.» سپس یک توپ برای بازی به او بدهید.

2. پرتاب پرخاشگرانه را مدیریت کنید
وقتی کودک دلبندتان چیزی را که نباید پرتاب می‌کند، برای مثال، شن‌های جعبهٔ شن یا پرتاب لگوها به سمت یک کودک دیگر، چه کار باید بکنید؟ تا جایی که امکان دارد، سعی کنید چند بار اول آن را نادیده بگیرید. اگر او بداند که می‌تواند توجه شما را با پرتاب چیزی به سمت دیگران به خود جلب کند، احتمالاً این کار را دوباره انجام می‌دهد.

اگر فرزندتان اغلب با پرتاب چیزها به سمت دیگران خطر آسیب رساندن به آنها را ایجاد می‌کند، مهم است که همیشه به شیوه‌ای یکسان رفتار کنید، زیرا کودکان نوپا از طریق تکرار یاد می‌گیرند. دفعهٔ بعد که این کار را انجام داد، بگویید: «نه، اون دردش میاد»، و او را برای یک وقفهٔ کوتاه کنار ببرید تا توجهش را به «نه‌ای» که گفته‌اید جلب کنید و از آن موقعیت خارج کنید تا بتواند چند لحظه بعد شروع تازه‌ای داشته باشد.

 نکتهٔ کلیدی این است که وقفه کوتاه باشد؛ قاعده‌ٔ خوب یک دقیقه به ازای هر سال از سن کودک است، تا فرزندتان فراموش نکند که به چه دلیل وادار به قطع کاری که انجام می‌داد، شده است.

3. تشویقش کنیدکه هنگام بازی احساساتش را بیان کند
اگر متوجه شدید که کودکتان وقتی عصبانی می‌شود چیزهایی را به سمت کودکان دیگر پرت می‌کند، او را تشویق کنید تا به جای آن، منظور و احساس خود را با کلمات بیان کند. مثلاً بگویید: «اگر از دوستت عصبانی هستی، از کلمات استفاده کن و احساست را بهش بگو!» یا «وقتی عصبانی می‌شی بیا به من بگو.»

گاهی هم ایرادی ندارد که با تن صدایتان به او بفهمانید که از رفتارش ناراضی هستید، فقط اجازه ندهید خشم شما تعیین‌کنندهٔ واکنشتان باشد، چون او این کار را از شما یاد می‌گیرد. سعی کنید برای بازداشتن فرزندتان از پرتاب چیزها، سرش فریاد نزنید و هرگز او را کتک نزنید، حتی اگر فقط زدن روی دستش باشد.

اگر با وجودی که شما به طور پیوسته و با خونسردی تلاش کرده‌اید از این کارش پیشگیری کنید، او همچنان به پرتاب چیزها به سمت دیگران، طوری که برایشان دردآور است اصرار می‌ورزد، ممکن است هیچ گزینه‌ای غیر از زیر نظر گرفتن اسباب‌بازی‌هایی که با آنها بازی می‌کند نداشته باشید و در حال بازی با آنها مجبور شوید مثل یک سایه دنبالش باشید.

4. جمع کردن اشیای پرت‌شده را با هم انجام دهید
از کودک  خود نخواهید که همهٔ چیزهایی را که پرتاب کرده است جمع کند، چون این کار تکلیف سنگینی برای کودکی در این سن است. به جایش سعی کنید با هم روی چهار دست‌وپا قرار بگیرید و با گفتن: «بیا ببینیم چقدر سریع می‌تونیم لگوها را با هم جمع کنیم؟» یا «می‌تونی به من کمک کنی همهٔ توپ‌های زرد رو پیدا کنم؟» کمکش را جلب کنید.

5. خودتان الگو باشید
6. در زمان صرف غذا کنارش بنشینید.
در این مرحلهٔ سنی غذا خوردن اغلب با کثیف‌کاری همراه است اما شما می‌توانید با نشستن کنار کودک نوپایتان در حین غذا خوردنش ریخت و پاش او را محدود کنید. به این ترتیب شما آنجا هستید و اگر حرکتی به سمت پرت کردن ناهارش کرد، می‌توانید با ملایمت اما قاطعانه یک «نه» بگویید و در صورت لزوم بشقابش را با دست نگه دارید

7. از ظروف مخصوص کودک استفاده کنید.
از چینی‌های ظریف خود یا حتی ظروف سفالی شکستنی برای غذا دادن به کودک نوپایتان استفاده نکنید. به جایش، سعی کنید یک ظرف مخصوص کودک نوپا با لیوان نی‌دار را که به میز یا سینی صندلی مخصوص کودک بسته می‌شود، تهیه کنید تا او نتواند ظرفش را بردارد.

8. همیشه مقدار کمی غذا در ظرف کودک بریزید
9. بازی های کودکانه را در خانه باهم انجام بدهید آنچان پر تکرار انجام بدهید که در این زمینه ها اشباء بشود.
در پاسخ بعدی به دلایل دست بزن داشتن کودکان می پردازیم.
چنانچه باز هم در این خصوص سوالی داشتید می توانید در ادامه همین پست ارسال نمایید.
موفق باشید.
 

تصویر دریافت سوالات

سلام
وقت بخیر. پسرم ماه دیگه ۳ سالش میشه. رفتاراش دیگه زننده شده. هیچ تغییری نکرده. چه بچه و چه بزرگ رو میزنه . بی خود و بی جهت وسایل رو پرت میکنه و میشکونه. بقیه هم به خودشون اجازه میدن سرش داد بزنن

تصویر ابراهیمی راد

با سلام وادب و احترام مجدد خدمت شما کاربر ارجمند

پرخاشگری، کتک زدن دیگر کودکان و گاز گرفتن بین کودکان در سنین ۱۲ تا ۳۶ ماهگی یکی از مواردی است که گاهی والدین را می‌ترساند. در ابتدا باید این رفتارها، دلیل و راهکار مواجهه با آنها در کودک نوپای خود آشنا شوید.

1. دلیل رفتار تهاجمی و پرخاشگری کودک نوپا

رفتار تهاجمی و پرخاشگری کودکان نوپا ممکن است برای شما و هر کسی که برای اولین بار است رفتار یک کودک نوپا را می‌بیند شوک‌برانگیز باشد، اما رفتار تهاجمی و پرخاشگرانه بخشی طبیعی از رشد کودکان نوپاست. مهارت‌های زبانی در حال رشد کودک، تمایل شدید به مستقل شدن و تکانه‌های خودکنترلی رشدنیافته، باعث می‌شود‌ بچه‌ها در این سن آماده‌ترین داوطلب‌ برای خشونت فیزیکی باشند.

برخی کارشناسان هم معتقدند که تا حدی از برخورد فیزیکی و گاز گرفتن برای یک کودک نوپا کاملاً طبیعی است اما این بدان معنا نیست که شما باید آن را نادیده بگیرید.

راهکارهایی برای مواجهه با پرخاشگری کودک نوپا

اولین قدم برای پرداختن و رفع چنین مشکلی این است که مطمئن شوید کودک نوپای شما می‌داند رفتار تهاجمی و پرخاشگرانه غیرقابل قبول است و راه‌های دیگری برای ابراز احساسات خود به او نشان بدهید. برخی از راهکارهای مهم دیگر برای رویارویی با پرخاشگری کودک نوپا شامل موارد زیر است:

1. آرامش خود را حفظ کنید: 
فریاد زدن بر سر کودک، کتک زدن او یا گفتن اینکه بچهٔ بدی است، او را به ایجاد تغییر مثبت در رفتارش وادار نمی‌کند. با این روش شما فقط بیشتر تحریکش می‌کنید و به او نمونه‌هایی از کارهای جدید نادرست برای امتحان کردن می‌دهید. اما اینکه به کودک نشان ‌دهید که شما می‌توانید خشمتان را کنترل کنید به او نیز کمک می‌کند تا خشم خود را کنترل کند.
 

2.محدودیت‌های مشخص و روشن ایجاد کنید: 
هر بار که کودک نوپایتان تهاجمی رفتار می‌کند بلافاصله واکنش نشان دهید. او را از موقعیتی که در آن است برای مدت کوتاهی جدا کنید؛ فقط یک یا دو دقیقه کافی است. این کار به او فرصتی برای آرام شدن می‌دهد و بعد از مدتی رفتار خود را با این نتیجه ارتباط می‌دهد و متوجه می‌شود که اگر کسی را بزند یا گاز بگیرد، از آن موقعیت خارج خواهد شد.

3. رفتار خوب را تقویت کنید: 
به جای اینکه تنها زمانی به کودک خود توجه کنید که رفتار بدی داشته، سعی کنید رفتار خوبش را هم مورد متوجه قرار دهید. برای مثال، وقتی به جای هل دادن یک کودک دیگر از شما می‌خواهد که او هم یک دور تاب بخورد، از او برای بیان خواسته‌اش تعریف کند. با پیشنهاد اینکه تابش را هل دهید یا با او بازی کنید، رفتار خوبش را تشویق کنید. به مرور زمان کودک متوجه خواهد شد که کلماتش چه قدرتی دارند.
 

4. عواقب منطقی ایجاد کنید:
 اگر فرزندتان در شهربازی وارد استخر توپ می‌شود و شروع به پرتاب توپ به سمت بچه‌های دیگر می‌کند، بلافاصله او را بیرون بیاورید. او را کنار خود بنشانید و بچه‌های دیگر را تماشا کنید و در همان حال توضیح دهید که وقتی آماده بود که به بازی بپیوندند بدون اینکه به بچه‌های دیگر آسیب برساند، می‌تواند به استخر توپ برگردد.
 

5. از سخنرانی و دلیل آوردن برای کودک خود خودداری کنید: 
چون به احتمال زیاد او هنوز قادر نیست خودش را جای کودک دیگری بگذارد یا بر اساس استدلال کلامی رفتار خود را تغییر دهد. اما توانایی درک عواقب را دارد.
 

6. در تأدیب و تربیت کودک ثبات داشته باشید
تا حد ممکن، به هر رفتار پرخاشگرانهٔ او هر بار به شیوهٔ یکسانی پاسخ دهید. پاسخ قابل پیش‌بینی شما الگویی ایجاد می‌کند که کودکتان بالاخره تشخیص می‌دهد و انتظارش را خواهد داشت. در نهایت، ملکهٔ ذهنش خواهد شد که اگر بدرفتاری کند، عواقبی وجود خواهد داشت.
 

7. رفتارهای جایگزین را به او یاد بدهید           
 برای آموزش رفتارهای جایگزین تا وقتی کودک آرام شده است صبر کنید، سپس آنچه را اتفاق افتاده است با ملایمت بازبینی کنید. از او بپرسید آیا می‌تواند توضیح دهد که چه چیزی موجب طغیان خشمش شده است. به طور خلاصه تأکید کنید؛ این طبیعی است که احساس خشم داشته باشد اما درست نیست که این احساسات را با کتک زدن، لگد زدن یا گاز گرفتن کودکان دیگر نشان دهد. او را تشویق کنید که روش مؤثرتری برای پاسخ دادن پیدا کند. روش‌هایی مانند استفاده از کلمات برای بیان خواستهٔ خود یا درخواست کمک از یک بزرگسال.
 

8. او را تشویق به معذرت‌خواهی بجا کنید: 
پس از حلمهٔ فیزیکی یا کلامی به کسی، بهتر است از او عذرخواهی کند. عذرخواهی او ممکن است در ابتدا صادقانه نباشد، اما این درس در نهایت در ذهنش ماندگار خواهد شد.
 

9. مراقب زمان تماشای تلویزیون و استفاده از نمایشگرها باشید: 
کارتون‌ها، بازی‌های دیجیتال و دیگر رسانه‌های طراحی‌شده برای بچه‌های کوچک می‌تواند با داد و فریاد، تهدید و حتی هل دادن و زدن همراه باشد. پژوهش‌های متعدد نشان می‌دهد گذراندن زمان طولانی در پای این نمایشگرها می‌تواند به بروز مشکلات رفتاری در کودکان کمک کند. برخی از کارشناسان نگران هستند که استفاده از رسانه‌های شامل نمایشگر در رشد اجتماعی و احساسی کودکان نیز تداخل ایجاد می‌کند. یک آکادمی طب اطفال معتبر در دنیا، مخالف تماشای تلویزیون و استفاده از دیگر نمایشگرها از جمله تلفن‌ها، رایانه‌ها و تبلت‌ها تا حداقل ۱۸ ماهگی کودک، به غیر از یک تماس ویدیویی کوتاه با بزرگسالان است.
 

اگر فرزند شما حداقل ۱۸ ماهه است، زمان کار او با نمایشگرها را تا حداکثر یک ساعت در روز محدود کنید و رسانه‌های با کیفیت بالا و مناسب سنش را انتخاب کنید، به ویژه اگر احساس می‌کنید او مستعد رفتار تهاجمی است. فیلم‌ها و ویدیوهای مناسب را با او تماشا کنید و هنگامی که مشغول یک بازی ویدیویی است، یا بر رفتار و واکنش‌هایش نظارت کنید یا خودتان با او بازی کنید. بعد در مورد اینکه شخصیت‌های فیلم‌ها چه واکنشی به تعارضات و درگیری‌ها نشان می‌دهند با او بحث کنید و برای یافتن راه‌های بهتری برای حل آنها همفکری کنید. هنگام صحبت هم تلویزیون را در پس‌زمینه روشن نگه ندارید و مطکئن شوید که می‌داند به او توجه می‌کنید نه اینکه یک چشمتان به تلویزیون باشد.

10. کودک نوپای خود را فعال نگه دارید: 
ممکن است متوجه شوید وقتی کودک نوپایتان فرصتی برای تخلیهٔ انرژی فراوانش پیدا نمی‌کند، شرور می‌شود. اگر فرزندتان پرشور و حرارت است، زمان آزاد زیادی و ترجیحاً در خارج از خانه برای تخلیه کردن انرژی‌اش به او بدهید.

11. اگر نیاز دارید از روانشناس متخصص کودکان کمک بگیرید: 
گاهی اوقات پرخاشگری کودک بیش از حدی است که یک والد بتواند آن را مدیریت کند. در صورت تمایل و مشاهدهٔ موارد زیر بهتر استدر ابتدا ب مرکز مشاوره حضوری و از روانشناس و روان درمانگر کودک کمک بگیرید یا اگر دسترسی ندارید می توانید از طریق تماس با همین مرکز از طریق شماره 33130044 و با پیش شماره 025 با مشاور کودک این مرکز صحبت کنید.

1. کودکتان برای مدت بیش از چند هفته به طور غیرمنتظره‌ای تهاجمی رفتار می‌کند.
2. به نظر می‌رسد بچه‌های دیگر را می‌ترساند یا ناراحت می‌کند.
3. به بزرگسالان حمله می‌کند.
4. تلاش‌های شما برای مهار رفتارش اثر کمی دارد.

با کمک روانشناس و متخصص کودک می‌توانید منبع مشکلات رفتاری کودک را تعیین کنید و به فرزندتان برای غلبه بر آن کمک کنید.
موفق باشید