عکس العمل امام علی(ع) از حمله یاغیان به صدیقه طاهره(س)

16:07 - 1399/10/30

-در واقعه تلخ حمله به خانه صدیقه طاهره(سلام الله علیها) امام علی(علیه السلام) بی تفاوت نبود بلکه به مهاجمان یورش برد.

صدیقه طاهره(س)

برخی شبهه افکنان برای انکار و زیر سوال بردن هجوم به خانه صدیقه طاهره سلام الله علیها، این چنین القاء می کنند که اگر این واقعه در تاریخ صحیح است چرا امام علی(علیه السلام) سکوت کرده و رفتاری از خود نشان نداد، با بررسی منابع روایی متوجه خواهیم شد که نه تنها امام علی(علیه السلام) در این خصوص بی تفاوت نبود بلکه برخی مهاجمین را بر زمین زده و به طور غیرتمندانه با آنها برخورد نمود.

برخی از حوادث و وقایع تلخ تاریخی آن‌قدر دردناک و جان‌سوز هستند که بعد از هزاران سال هم جای زخم آنها التیام نیافته و داغ آنها کهنه نمی‌شود، چرا که جان و قلب میلیون‌ها انسان آزاده و مصلح را به درد می‌آورد. یکی از این رویدادهای ناگوار تاریخی، حمله ناجوانمردانه عده‌ای به‌ظاهر مسلمان است که به خانه عزیزترین و نزدیک‌ترین شخص به آخرین پیامبر الهی یورش بردند و درودیوار آن را به آتش کشیدند. کسانی که تا دیروز آنها را در صف اول نماز جماعت با رسول خدا (صلی‌الله علیه و اله) می‌دیدند، و سخنان گوهربار رسول اکرم (صلی‌الله علیه و اله) را در خصوص صدیقه طاهره (سلام‌الله علیها) و همچنین مقام منزلت امام علی (علیه‌السلام) به‌کرات شنیده بودند. انگار به یکباره تمام سخنان رسول مهربانی را به دست فراموشی سپردند و برای تصاحب مقام و منزلت دنیوی، دین و آخرت خود را به آتش کشیدند.

آخرت خود را به دنیای دیگران نفروشیم
قریب به چند ماه بعد از واقعه بزرگ و فراموش‌نشدنی غدیر خم و تنها چند روز بعد از رحلت جان‌گداز پیامبر مهربانی‌ها عده‌ای که خود را صحابی و از یاران رسول خدا(صلی‌الله علیه و اله) معرفی می‌کردند، بدون هیچ‌گونه احترام به مراسم دفن و کفن رسول اکرم (صلی‌الله علیه و اله) پیکر مطهر او را رها کردند و برای تثبیت موقعیت سیاسی و اجتماعی خود به دنبال حذف چهره‌های شاخص و مورد تأکید و سفارش رسول خدا(صلی‌الله علیه و اله) همچون امام علی (علیه‌السلام) در معادلات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و دینی افتادند. هرچند آن زمان عده‌ای معلوم‌الحال تصمیم گرفتند که آخرت خود را فدای دنیای خود کنند و خانه‌ای که محل عبور و مرور ملائکه مقرب الهی بود را آتش بزنند، ولی در زمان کنونی افرادی مجهول‌الحال بیشتر به دنبال این هستند که آخرت خود را فدای دنیای دیگران کنند، چرا که این دسته افراد با القاء و طراحی شبهات بی‌اساس تلاش دارند، حق به یغما رفته‌ی خاندان عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) را برای تطهیر فرومایگانی که خانه وحی را به آتش کشیدند، بر باد دهند.

شبهه‌ای برای انکار شهادت فاطمه زهرا (س)
یکی از شبهاتی که بسیاری از رسانه‌های وهابی روی آن مانور می‌دهند، این‌چنین طراحی شده است: اگر برخی از صحابه به خانه فاطمه زهرا (سلام‌الله علیها) یورش بردند و خانه او را آتش زدند، چرا امام علی(علیه‌السلام) از ایشان دفاع نکردند و دست به شمشیر نبردند؟

پاسخ این شبهه را در ذیل چند نکته بیان می‌کنیم:

نکته اول: دفاع شجاعانه امام علی(علیه السلام) درمنابع روایی
نوعاً شبهه افکنان به گونه‌ای القاء می‌کنند که گویی کسانی که در منزل حضور داشتند هیچ‌گونه واکنشی در برابر هجوم معاندان به داخل منزل نداشته‌اند این در حالی است که این‌چنین تصور و برداشتی از روز حادثه در هیچ‌یک از منابع تاریخی و روایی نقل نشده است. آنچه در منابع روایی نقل شده است این است که، مولی‌الموحدین حضرت علی (علیه السلام) با غیرت و شجاعت تمام به کسانی که با گستاخی تمام خانه صدیقه طاهره (سلام‌الله عیلها) را آتش زدند و وارد منزل حضرت شدند، حمله کردند و با مهاجمان تا حد مصلحت، برخورد شجاعانه‌ای داشتند.[1]

نکته دوم: مأموریت ویژه امام علی(علیه السلام)
نکته دومی که در خصوص ضربت خوردن صدیقه طاهره (سلام‌الله علیها) باید به آن توجه داشت این است که بر اساس اسناد روایی امام علی(علیه‌السلام) بعد از رحلت پیامبراکرم (صلی الله علیه و اله) مأمور به صبر و بردباری هوشمندانه در برابر اوضاع و احوال پیش آمده بودند، از این رو در حوادث ناگواری که بعد از رحلت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و اله) بر حضرت تحمیل شد، ایشان صبر و بردباری را اتخاذ کردند. بر کسی پوشیده نیست که امام علی (علیه‌السلام) شخصیتی نبودند که بر اساس تعصب، احساسات، و خشم و غضب تصمیم‌گیری نمایند. ایشان مطیع محض فرامین الهی و دستورات و سفارشات ختمی مرتبت حضرت محمد مصطفی(صلی الله علیه و اله) بودند «وَصَبَرْتُ عَلَى أَمَرَّ مِنَ الْعَلْقَمِ، وَآلَمَ لِلْقَلْبِ مِنْ حَزِّ الشِّفَار».[2] و بر چيزى تلخ‌تر از عَلْقَم (گياهى تلخ) صبر کردم؛ و بر چیزی دردآورتر از تیغ برای قلب، صبر نمودم».

نکته سوم: حفظ کیان اسلامی از آشوب و تضعیف
یکی دیگر از دلایل بسیار مهمی که موجب شد امام علی(علیه السلام) صبر و بردباری را اتخاذ نماید و مهاجمان را به هلاکت نرسانند این بود که حضرت نمی‌خواستند که با این اتفاق، کیان اسلامی دستخوش تضعیف، سستی، آشوب و تفرقه گردد. این مطلب را به‌خوبی می‌توان از عبارات و سخنان حضرت نیز که در منابع روایی به‌یادگارمانده مشاهده کرد: «وَ اَيْمُ اللَّهِ لَوْلا مَخافَةَ الْفُرْقَةِ بَيْنَ الْمُسْلِمينَ وَ اَنْ يَعُوْدَ الْکُفْرُ وَ يَبُورَ الدّينُ لَکُنَّا عَلَي غَيْرِ ما کُنَّا لَهُمْ عَلَيْهِ ...»[3] (سوگند به خدا اگر از اختلاف مسلمانان و بازگشت آنان به کفر و الحاد، و از فرسودگی دین نمی‌ترسیدم، ما روش مبارزاتی‌مان با غاصبان غیر از این راه بود که موجود است).

نکته چهارم: فقدان یاران و انصار کافی برای نجات جامعه اسلامی
شواهد و قرائن به طور روشن گواه بر این است که حضرت یاران و انصار کافی برای دفاع از مقام ولایت و خون‌خواهی از صدیقه طاهره(سلام الله علیها) نداشت. فقدان یاران و انصار کافی در این خصوص را حضرت در موارد مختلفی متذکر شده است. برای نمونه در خطبه 217 نهج البلاغه از امام علی(علیه السلام) این چنین نقل شده است: «فَنَظَرْتُ فَإِذَا لَيْسَ لِي رَافِدٌ وَ لَا ذَابٌّ وَ لَا مُسَاعِدٌ إِلَّا أَهْلَ بَيْتِي‏ فَضَنَنْتُ بِهِمْ عَنِ الْمَنِيَّةِ فَأَغْضَيْتُ عَلَى الْقَذَى وَ جَرِعْتُ رِيقِي عَلَى الشَّجَا وَ صَبَرْتُ مِنْ كَظْمِ الْغَيْظِ عَلَى أَمَرَّ مِنَ الْعَلْقَمِ وَ آلَمَ لِلْقَلْبِ مِنْ وَخْزِ الشِّفَار؛[4]در آن هنگام ديدم مرا جز اهل بيتم يار و مدافع و هم‏يارى نيست، كه روا نداشتم آنان را به ورطه مرگ اندازم، پس چشم خاشاك رفته را برهم گذاشتم، و با استخوان مانده در گلو آب دهن فرو دادم، و براى فرو بردن خشم بر چیزی صبر کردم كه از حنظل تلخ‏تر، و دردش براى قلب از بريدن كاردهاى بزرگ سخت‏تر بود».

پی نوشت ها:
[1]. بحار الأنوار،  ج‏28،  ص269.
[2]. كشف المحجة لثمرة المهجة، ص249.
[3]. شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد، ج‏1، ص307.
[4]. نهج البلاغة، ص336، خطبه217. 

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.