شهادت امام حسن عسگری-ع آغاز امامت امام مهدی-عج ارسال رصد

بیداد تشنگی در کربلا

11:18 - 1400/05/20
مسیر حرکت امام حسین

امام حسین (علیه السلام) بعد از حرکت از مدینه، برای انجام امر به معروف و نهی از منکر وارد مکه شد و به دلیل سوء قصدی که به امام شد از مکه به سمت کوفه حرکت کرد. در نزدیکی کوفه با لشکر حر روبرو شده، لشکر حر امام را به سمت کربلا حرکت داد. در کربلا بعد از بسته شدن آب به روی امام حسین علیه السلام، حضرت برای تهیه آب، گاهی با حمله به نگهبانان فرات، و گاهی با حفر چاه، تشنگی کودکان را برطرف می‌کرد؛ ولی دشمن از طریق جاسوسان متوجه شده و حضرت مجبور به پر کردن چاه می‌شد؛ در هر حال تشنگی در کربلا را همه تارخ نویسان شیعه و سنی تصریح کرده‌اند. 

برخی از معاندین و دشمنان از روی غرض‌ورزی به اشکال‌تراشی علیه قیام امام حسین (علیه السلام) پرداخته و به اشتباه کربلا را در مسیر کوفه دانسته و اظهار کرده اند اصلا عاقلانه نیست که برای رفتن به کوفه، مسیر کربلا را انتخاب کرد. همچنین تشنگی حضرت و اهل بیتش را نیز زیر سوال برده‌‌ و گفته اند کربلا  محلی پر آب و به طور نسبی حاصل‌خیز بوده است.

پاسخ:

مسیر مدینه تا کربلا
امام حسین (علیه السلام) تحت فشار والی مدینه، شهر را به قصد مکه ترک می‌کند؛ زیرا والی مدینه طبق دستوری که از معاویه داشت با امام حسین (علیه السلام) طوری برخورد کرد که امام مجبور شد از مدینه خارج شود و به سمت مکه حرکت کند. حضرت هدف حرکت خود را امر به معروف و نهی از منکر اعلام کرد. امام حسین بعد از مدتی که در مکه بودند مورد سوء قصد واقع می‌شوند و برای اینکه خون مبارکشان در مکه ریخته نشود به سمت کوفه حرکت می‌کند؛ زیرا مردم کوفه برای آمدن امام حسین (علیه‌السلام) به کوفه نامه نوشته بودند. در نتیجه اگر حضرت به جای دیگری می‌رفت و شهید می‌شد، می‌گفتند اگر آمده بود ما او را یاری می کردیم! پس مقصد حضرت تا اینجا کوفه بوده است. ولی وقتی حضرت به شهر کوفه نزدیک می‌شود و با وضع کوفه مواجه می‌شود که: «قُلُوبُهُمْ مَعَكَ وَ سُيُوفُهُمْ‏ عَلَيْك‏؛[1] قلب‌های کوفیان با توست ولی شمشیرشان بر علیه توست»، با لشکر حر بن یزید ریاحی مواجه می‌شود و لشکر حر از وارد شدن امام حسین (علیه السلام) به کوفه جلوگیری کردند. امام نیز مسیر خود را منحرف می کند. ولی حر تا آمدن دستور از یزید امام حسین (علیه السلام) را رها نکرد تا به منطقه‌ای غیر مسکونی، با آبادانی نسبی به نام کربلا رسیدند و در آنجا دستور جنگ صادر شد.[2]
پس مسیر امام حسین (علیه السلام) از کوفه به سمت کربلا منحرف می‌شود و همان‌طور که از نقشه‌ بالا پیداست کربلا در مسیر کوفه نیست بلکه کوفه در مسیر کربلاست.

حفر چاه آب در کربلا
سرزمین کربلا در آن موقع محل سکونت نبود ولی به خاطر نزدیکی به فرات از آبادانی نسبی برخوردار بود. امام حسین (علیه السلام) نیز تا روز هفتم محرم آب داشتند. ولی از روز هفتم محرم ابن زیاد به عمر سعد فرمان بسته شدن آب را صادر کرد و دستور داد اگر در خیمه‌ها چاهی درست کردند فرمان بده لشگر به خیمه‌ها حمله کرده، قتل عام کنند و بر این کار جاسوسانی گماشت. چون امام نمی خواست حرم درگیر جنگ شود از این‌کار خودداری کردند.[3]

از طرفی حضرت اباالفضل (علیه‌السلام) به همراه برخی از یاران امام تا شب دهم چندین مرتبه به نگهبانان فرات حمله کردند و برای خیمه‌ها آب آوردند.[4] علاوه بر اینکه امام حسین (علیه السلام) گاهی اقدام به حفر چاه می‌کرد؛ ولی دشمن از طریق جاسوسان باخبر شده، آن را پر می‌کردند.[5] البته در موردی در میانه روز که تشنگی بر کودکان فشار می‌آورد، امام حسین (علیه‌السلام) به حضرت عباس(علیه السلام) دستور حفر چاه می‌داد؛ ولی بعد از حفر دو چاه به آبی نرسیدند.[6] پس امام حسین (علیه السلام) هم در صدد حفر چاه و رفع تشنگی برای کودکان بودندِ ولی با موانعی روبرو می‌شدند.

تاریخ حادثه کربلا
تاریخ‌نویسان به فصلی که حادثه کربلا در آن اتفاق افتاده است اشاره نکرده‌اند؛ ولی برخی از روی تحقیق آن را اواخر خرداد می‌دانند[7] که شب‌هایش گرم است چه رسد به گرمای سوزان روز! حتی اگر زمان وقوع آن را مهرماه (پائیز) بدانیم، باز درست است که شب‌های پائیز عراق سرد است، ولی روزهای گرم و مرطوبی نیز دارد. حال اگر در روز، زره و کلاه‌خود، تلاش سخت در جنگ و زخم های بسیار بر تن نیز باشد، آن وقت تشنگی فشار سختی به بدن می‌آورد. گذشته از همه این‌ها، مساله تشنگی اهل بیت امام حسین و اهل بیتش (علیهم السلام)  در تمام مقاتل و کتاب‌های تاریخی شیعه و سنی اشاره شده است. و چیزی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت.

پی نوشت
[1]. دلائل الامامة، ص182.
[2]. رک، ناگفته هایی از حقائق کربلا، سیدعلی میلانی.
[3]. الارشاد، شیخ مفید، ج۲، ص۸۸-۹۱.
[4]. الفتوح، ابن اعثم کوفی، ج5، ص۹۱.
[5]. منتهی الآمال، باب پنجم، مقصد سوم، فصل اول، ص 427. مدینة المعاجز، باب ثالث، ص 245.
[6]. ینابیع الموده، ج۲، ص۳۴۰؛ مقتل ابی مخنف، ص۵۷.
[7]. مجموعه آثار، شهید مطهری، ج17، ص187.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
تمامی حقوق متعلق به اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه می باشد