شهادت امام حسن عسگری-ع آغاز امامت امام مهدی-عج ارسال رصد

توهم کشتارهای هنگام ظهور

12:17 - 1400/06/02

بعضی  روايات درباره کشتارهای زمان ظهور از مجهولات است كه با انگيزه‏ خدشه‏‌دار كردن چهره حضرت مهدى (علیه السلام)، يا توجيه کشتارها در زمان فتوحات خلفا وارد كتاب‌هاى روايى شده است.

کشتارهای قبل از ظهور

با توجه به برخی روایات، حجم وسيعى از خون‌ريزى‌‏ها، مربوط به دوران پيش از قيام امام عصر(عليه‏‌السّلام) و حتی قبل از نداى آسمانى است. ولی با ظهور حضرت پایان سختی‌ها کلید می‌خورد. همچنین نوع رفتار حضرت مهدی (علیه السلام) با عموم مردم با مهربانی و عطوفت خواهد بود و تنها با ستمگران و ظالمان، که تعداد اندکی را تشکیل می‌دهند، وارد جنگ می‌شود.

برخى از معاندین با سوء برداشت از رواياتى که به كشته شدن دو سوم مردم پس از ظهور امام زمان(علیه السلام)  اشاره دارد، در صدد ساختن چهره‌ای خشن از ایشان و یارانش، بر آمده اند. اگر چه برخى ديگر، تفريط كرده که در زمان ظهور حتّى به مقدار خون حجامتی، خون‏ريزى نمى‌‏شود. ‌بیشتر روایات در این زمینه مربوط به ملاحم و فتنه‌های قبل از ظهور است و هيچ ربطى به دوران ظهور ندارد و تنها ناظر به اوضاع نابسامان جهان پيش از ظهور دارد.

انديشه‏‌ تفريطى در كشتار به هنگام ظهور‌
مطابق روايات متعدد نمى‌‏توانيم ادعا كنيم كه در هنگام ظهور، هيچ قتل و كشتارى رخ نمى‌‏دهد؛ زيرا در آن دوران بحث از انتقام، اجراى حدود الهى و اقامه‏‌ حكومت عدل جهانى است و به یقین مخالفانی نیز وجود دارند. از طرفى تاريخ گواه است كه پيامبر اكرم و امامان (عليهم‏‌السلام) سعى داشته‏‌اند امور را به طور عادى و در مسير طبيعى انجام دهند.[1] اگر چه امدادهای غیبی نیز به کمک حضرت خواهد آمد[2]

ولی با توجّه به احاديث زير و دقت نظر در دلالت آن‏‌ها، به اين واقعيت پى مى‌‏بريم كه جهان، پيش از ظهور، دچار جنگ‌هاى خونين خواهد بود و این اتفاقات قبل از ظهور است:

1. مرگ و میر قبل از قیام: امام صادق (عليه‏‌السلام) فرمود: «...قُدَّامُ القائِمِ مَوْتَتانِ...؛[3] قبل از قيام قائم (علیه السلام) دو نوع مرگ و مير رخ مى‌‏دهد: مرگ سرخ و مرگ سپيد. تا اين كه از هر هفت نفر، پنج نفرشان از بين بروند. مرگ سرخ با شمشير، مرگ سفيد، با طاعون است.»

2. مرگ و میر قبل از ندای آسمانی: امام صادق (عليه‌‏السلام) در جواب زراره فرمود: بلی، ندای آسمانی حقیقت دارد. به خدا قسم! چنان است كه هر قومى با زبان خودشان، آن را مى‌‏شنوند. آن حضرت فرمود: اين امر محقّق نمى‌‏شود تا اين كه نُه دهم مردم از ميان بروند.» به یقین ندای آسمانی از نشانه‌های حتمی قبل از ظهور است.[4]

پس حجم وسيعى از خون ريزى‏‌ها، مربوط به دوران پيش از قيام امام عصر(عليه‏ السّلام) و حتی قبل از نداى آسمانى است. ولی با ظهور حضرت پایان سختی ها کلید می خورد. «امام صادق (عليه‏ السّلام) ‏فرمود: همانا، اهل حقّ، از هنگامى كه در شدّت و سختى بوده‏‌اند، پيوسته در آن حال خواهند بود و همانا بدانيد كه پايان آن سختى‏‌ها نزديك و عافيت‌‏اش طولانى است.[5]

علاوه بر اینکه برخی روايات مربوط به خون‏ريزى‌‏های زمان ظهور از مجهولات و اسرائيليات است كه با انگيزه‏ خدشه‏‌دار كردن چهره حضرت مهدى(علیه السلام)، يا توجيه کشتارها در زمان فتوحات خلفا وارد كتاب‌هاى روايى شده است.[6]

شيوه‏‌ رفتار امام زمان (عليه‌‏السّلام) با دشمنان‏
در طول تاریخ ستمگران در همه‏‌ نقاط عالم، بر ملّت‌‏هاى مظلوم سيطره داشته و جامعه‌‏ اسلامى و در راس آن پیامبران و امامان (علیهم السلام) را مورد اذیت و آزار زیادی قرار داده‌اند. به یقین در زمان ظهور نیز ستمگرانی خون‌‏ريز وجود دارند كه از هيچ جنايتى فرو‏گذار نیستند و در زمان ظهور نیز در مقابل حركت اصلاح‏‌گرانه و نهضت امام، ايستادگى مى‌‏كنند و حضرت با قاطعیت تمام با این دشمنان روبرو می‌شوند.[7]

اتمام حجت قبل از جنگ
حضرت مهدى(علیه السلام) مانند جد و پدرانش، ابتدا اتمام حجت می‌کند؛ زیرا فرمودند: «پس ما (اهل بیت) بر خلق خدا، اتمام حجّت مى‌‏كنيم تا اين كه همگان، نسبت به دين، شناخت پيدا كنند بر روى زمين، كسى باقى نماند كه دين به او ابلاغ نشده باشد.»[8]

نوع رفتار امام زمان با عامه مردم از روی رأفت، رحمت و دلسوزی است. امام رضا (عليه‏ السّلام) مى‌‏فرمايد: «امام، همدمى رفيق، پدرى دل سوز، برادرى برابر، مانند دو نيمه‏‌ خرما كه به هم متصل باشند، مادر مهربانى نسبت به فرزند خردسال‏ش، پناه امّت در گرفتارى‌‏هاى هولناك است،[9] ولی رفتارش با مخالفان بعد از اتمام حجت، جنگ خواهد بود.[10] بنابراين اكثريّت مردم، مظلوم و ستمديده و طالب خير و صلاح هستند و مورد لطف قرار مى‌‏دهد و تنها گروهى اندك مقاومت نشان مى‌‏دهند. در چنين شرايطى، صلح و تقيه و رحمت و رأفت با اين‌گونه افراد و گروه‏‌ها، معنا ندارد و چاره‏‌اى جز جنگ و اِعمال قدرت نخواهد بود.

گروه‌های معدودی که بعد از اتمام حجت، باز بر ستمگری و ظلم خود ادامه می‌دهند و باید بر علیه آن‌ها اعمال قدرت شود عبارت‌اند از:

یکم. قبیله‌هایی از مکه که مردم را علیه اهل بیت تحریک می‌کنند؛[11]
دوم. گروهی از عراق «اهل سواد»؛[12]
سوم. مقدس نماها که كتاب خدا را تأويل و بر مبناى آن با حضرت می‌جنگند؛[13]
چهارم. ناصبى‏‌ها[14] و منافقان.[15]

پس سياست امام زمان، همان سياست پيامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) است؛ زیرا گاهى مقتضاى رأفت و گستراندن عدالت بر جامعه، مبارزه با دشمنان لجوج و ظالم است که تعداد آن‌ها اندک است.

پی‌نوشت
[1]. بحار الانوار، ج 20، ص 54؛ سفينه البحار، ج 1، ص 565.
[2]. چشم‏اندازى به حكومت مهدى (علیه السلام) ص 131.
[3]. كمال الدين، ج 2، ص655.
[4].الغيبة، نعمانى، ص 274.
[5]. الغيبة، نعمانى، ص274.
[6]. تاظهور، نجم الدین طبسی، ص 220. 
[7]. نهج البلاغة، حكمت 110.
[8]. بحارالانوار، ج 60، ص 213.
[9]. الغيبة، نعمانى، ص 231.
[10]. اصول كافى، ج 1، ص 200.
[11]. بحارالانوار، ج 52، ص 307.
[12]. بصائر الدرجات، ص 152.
[13]. الغيبة نعمانى، ص 297.
[14]. بحارالانوار، ج 52، ص 376.
[15]. تهذيب، ج 6، ص 172.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
تمامی حقوق متعلق به اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه می باشد