ابوظبی به جای مسکو؟

09:35 - 1401/02/18

باید دید امارات که تولید روزانه‌اش چیزی حدود 3 میلیون بشکه در روز است تا چه حدی می‌تواند انرژی مورد نیاز کشورهای اروپایی را تامین کند؟

ابوظبی به جای مسکو؟

پس از حمله نظامی روسیه به اوکراین، اتحادیه اروپا می‌خواهد از وابستگی به گاز روسیه بیرون بیاید. اما چه کشورهایی می‌توانند جایگزین روسیه شوند؟ آیا کشورهایی همچون نروژ، هلند، قطر، الجزایر یا آذربایجان می‌توانند گاز مورد نیاز اروپا را تامین کنند؟

پیش از تهاجم نظامی روسیه به اوکراین، نیمی از صادرات نفت روسیه راهی اروپا می‌شد. آخرین آمارهای آژانس بین‌المللی انرژی نشان می‌دهد، ۶۵ درصد از صادرات نفت و محصولات نفتی روسیه راهی اروپا و آمریکا می‌شود. برای مثال، لیتوانی حدود ۸۳ درصد از واردات نفتی خود را از روسیه تامین می کند. فنلاند با (۸۰درصد)، اسلواکی (۷۴درصد)، لهستان (۵۸درصد)، مجارستان (۴۳درصد) آلمان با (۳۰درصد)، نروژ (۲۵درصد)، بلژیک (۲۳درصد)، ترکیه (۲۱درصد)، دانمارک ۱۵ درصد و اسپانیا با (۱۱درصد) در رتبه های بعدی قرار دارند. آمریکا نیز روزانه 600 هزار بشکه نفت از روسیه وارد می‌کند.
بعلاوه سازمان بین المللی انرژی گزارش داده، روسیه حدود ۵۴ درصد از زغال سنگ، ۳۱درصد از گاز طبیعی و ۷۰درصد از نفت خود را در سال ۲۰۱۹ را صادر کرده، که بیشترین مقصد صادراتی این کشور صنایع برق و متالوژی چین بوده و نفت و گاز طبیعی عمدتا به اروپا صادر شده است.(1)

اما حالا پس از حمله نظامی روسیه به اوکراین، اتحادیه اروپا می‌خواهد از وابستگی به گاز روسیه بیرون بیاید. اما چه کشورهایی می‌توانند جایگزین روسیه شوند؟ آیا کشورهایی همچون نروژ، هلند، قطر، الجزایر یا آذربایجان می‌توانند گاز مورد نیاز اروپا را تامین کنند؟ هرچند نخست وزیر نروژ، گفت: «ما با تمام ظرفیت خود صادر می‌کنیم.» اما از سوی دیگر هلند که ۱۰ درصد از گاز آلمان را تامین می‌کند، گفته نمی‌تواند صادرات خود را افزایش دهد. قطر یکی از بزرگترین صادرکنندگان گاز مایع و در کنار روسیه و ایران، دارای بزرگترین ذخایر گاز طبیعی جهان است. وزیر انرژی این کشور گفت: قطر برای تولید بیشتر گاز به "سرمایه‌گذاری‌های گسترده در زیرساخت‌ها" و قراردادهای بلندمدت با اروپایی‌ها نیاز دارد، بنابراین، حداقل تا سال آینده قطر نمی‌تواند میزان تولید گاز مایع خود را افزایش دهد. 

الجزایر نیز به عنوان دهمین صادرکننده بزرگ گاز در جهان، بخش بزرگی از گاز طبیعی مایع کشورش را به مقصد بازارهای اروپایی صادر می‌کند. اما با این وجود کارشناسان بر این باورند که اروپا حداقل در کوتاه‌مدت، نمی‌تواند روی گاز الجزایر حساب باز کند. نیجریه هم از کشورهایی است که بیشتری ذخایر گازی در جهان را دارد. نیجریه می‌تواند بسیار بیشتر از نیاز داخلی‌اش گاز تولید کند. لذا احداث یک خط لوله ۴۰۰۰کیلومتری از غرب آفریقا به اروپا، دستکم در "میان‌مدت" می‌تواند به کاهش وابستگی اروپا به گاز روسیه کمک کند. اما تنش‌های سیاسی در نیجریه، احداث این خط لوله را به تعویق انداخته است. آذربایجان نیز به تازگی اعلام کرد قصد دارد در سال جاری، صادرات گاز خود را ۱۱ درصد افزایش دهد. اما از آنجاییکه این کشور از یک سو درگیر قراردادهای بلندمدتی است که سال‌ها قبل به امضا رسانده و از طرف دیگر، تقاضای داخلی در این کشور طی ده سال گذشته، به شدت افزایش پیدا کرده، بعید است که بتواند بخشی از گاز مورد نیاز اروپا را در کوتاه مدت تامین کند.

با این وصف تمام گزینه‌های احتمالی که می‌توانستند انرژی مورد نیاز اروپا را تامین کنند، عملا قابل اتکا نیستند. اما ظاهرا یک کشور تاحدی می‌تواند کمک‌کار وضعیت نابسامان اروپا باشد، محموله‌های بیشتر گرید نفتی ابوظبی (موربان، داس و آپرزاکوم) در ماه‌های آینده به اروپا روانه خواهند شد تاحدی کمبود ناشی از حذف نفت روسیه را جبران کنند.

بر اساس گزارش رویترز، روسیه نزدیک به 11 میلیون بشکه نفت خام در روز تولید می کند، بزرگترین صادرکننده نفت به اروپاست و ۲۶ درصد از نفت وارد شده به اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۰ را تامین کرده است. حال باید دید امارات که تولید روزانه‌اش چیزی حدود 3 میلیون بشکه در روز است تا چه حدی می‌تواند انرژی مورد نیاز کشورهای اروپایی را تامین کند؟ از سوی دیگر با توجه به حجم مبادلات روسیه با امارات که چیزی بالغ بر 20 میلیارد دلار است(2)، باید دید واکنش روسیه به این اتفاق چه خواهد بود.

پی‌نوشت؛
1. ایرنا  https://b2n.ir/h98038
2. تجارت نیوز https://b2n.ir/y89373
 

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
9 + 3 =
*****