پاسخ به شبهه | هم کربلا و نجف، هم خلیج‌فارس!

18:11 - 1401/05/13

نه تنها دفاع از کربلا، نجف و سوریه دفاع از اعتقادات ماست، بلکه دفاع از میهن خود ماست؛ یعنی اگر ما دشمنانمان را هزار کیلومتر دورتر از مرزهای خود نابود کنیم، بهتر از این است که بگذاریم دشمن وارد شهر و خانه ما شود.

گاهی در فضای مجازی با چنین اظهاراتی روبرو می‌شویم که «امروزه به جای پاسداری از دریای خزر و خلیج فارس، پاسداری از کربلا، نجف و دمشق اهمیت پیدا کرده است. متأسفانه به جای گرامیداشت جشن‌های ایرانی، پیاده روی اربعین و عزاداری به پا می‌کنیم!»

برای پاسخ به این اظهارنظر، به این چند نکته توجه کنید:

1. بسیاری از پادشاهان مورد علاقۀ افرادی که این اظهارنظر را کرده‌اند؛ مثل رضاخان پهلوی، برای حفظ حکومت‌شان حاضر بودند هر بار تکه‌ای از سرزمین مادریمان را به دشمن بدهند!

رضا خان، منطقه استراتژیک "آرارات" به مساحت 800 کیلومتر را به ترکیه و 3000 کیلومتر از منطقه "دشت ناامید" در شرق ایران را به افغانستان واگذار کرد! همین کار باعث شده تا امروز مردم سیستان از حقابه هیرمند محروم و دچار خشکسالی شوند.

آخرین سرزمین جدا شده از ایران، "بحرین" است که با حدود 694 کیلومتر مربع در سال 1348 در زمان محمدرضا پهلوی از ایران جدا شد.

2. همان کسانی که افتخارشان خدمت به کربلا، نجف و پیاده‌روی اربعین است، 44 سال با وجود تلاش‌های زیاد دشمن برای تکه‌تکه کردن کشورشان، نگذاشتند که یک وجب از خاک این وطن به دست بیگانگان بیفتد.

3. همین خلیج فارس و دریای خزر که امروزه  بیشترین امنیت را در منطقه دارند، در زمان پادشاهان، محل رفت و آمد بیگانگان بود؛ به طوری که از سال 886 شمسی حدود 120 سال، خلیج فارس را پرتغالی‌ها در اختیار غاصبانه خودشون داشتند.

خلیج فارس و دریای خزر به برکت جمهوری اسلامی ایران، امروز از چنان امنیت و قدرتی برخوردار است که هیچ کشتی یا هواپیمایی بدون اجازه حق گذر ندارد، اما زمانی محل رفت و آمد استعمارگران بود.

امروزه اگر کشتی بیگانگان یا هواپیمای دشمنان بدون اجازه وارد این حریم شود، موشک‌های ایرانی پاسخ‌شان را می‌دهند، اما کشتی‌ها و ناوهای ایرانی با تمام قدرت تا بیخ گوش آمریکا و ونزوئلا پیش می‌روند، بدون اینکه کوچک‌ترین خطری آن‌ها را تهدید کند.

4. هر انسانی در دنیا به ارزش‌هایی اعتقاد دارد که محترم و مقدس‌ اند؛ ما ایرانی‌ها چون اسلام را با تمام وجود قبول کردیم، حاضریم در هر جای دنیا که اسلام یا مسلمانی در خطر باشد، از آن دفاع کنیم.

5. نه تنها دفاع از کربلا، نجف و سوریه دفاع از اعتقادات ماست، بلکه دفاع از میهن خود ماست؛ یعنی اگر ما دشمنانمان را هزار کیلومتر دورتر از مرزهای خود نابود کنیم، بهتر از این است که بگذاریم دشمن وارد شهر و خانه ما شود.

پس هم کربلا و نجف و دمشق، هم خلیج‌ همیشه فارس و دریای خزر!

نظرات

تصویر بیژن مرحمتی
نویسنده بیژن مرحمتی در

من موافق هستم کاملا با مطلب درج شده ، خود من در چند سال پیش چون دچار سطحی نگری بودم، واقعا تفکرم شباهتهای زیادی به تفکر برخی افراد که در مطلب اشاره شد، داشت اما با گذشت زمان و پختگی نسبی ذهنم و همچنین تجربیاتی که در زندگی شخصی ام نمودم ، نگرشم تا حدی عمقی تر شد و پی به برخی حقایقی بردم که همیشه روشن بودند اما من نمیدیدم یا میدیدم و درک نمیکردم. حالا هر موقع بحثی در خصوص تفکرات دینی، وظایف انسان در مقابل خداوند و یا معنویات میشود نظری هم در ذهن من شکل میگیرد که خلاصه بیان میکنم. ما وقتی که در مسله ای درمانده میشویم و هیچ کاری هم از دستمان برنمیاید(که معمولاً در مسائل بسیار مهم هم این اتفاق می افتد) مثل خدایی نکرده بیماری یکی از اطرافیان عزیزمان چه میکنیم و از چه کسی و یا کسانی مدد جویی میکنیم؟ جواب مشخص است قطعاً از معصومین ، از خداوند . وبارها و بارها هم مسئله مان به سلامتی حل شده است وقتی اینگونه هست ما وظیفه قدر شناسی داریم قدرشناسی در جاهایی تنها به زبان ختم نمیشود بلکه اقدام عمل از طرف ما است که قدردانی مارا از حالت شعاری به حالت حقیقی درمیاورد پس . . . . . .

با آرزوی سلامتی و توفیق برای دوستان گرامی

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
12 + 8 =
*****