جایگاه علما در آخرالزمان

12:32 - 1401/08/09

علما در دوره آخرالزمان، جایگاهی بس بزرگ دارند؛ آنها علاوه بر اینکه خودشان باید از هرگونه عیب و نقصی بر حذر باشند، وظیفه دارند از دین در مقابل هجمه‌های دشمنان پاسبانی و مراقبت کنند.

جایگاه علما در آخرالزمان

به‌طور معمول در طول تاریخ، این علما بوده‌اند، که نه تنها در حفظ و نگهداری اسلام کوشیده‌اند؛ بلکه از ویرانی‌های زیادی جلوگیری کرده و به آبادانی برخی ازسرزمین‌ها، کمک کرده‌اند.

علما وارثان پیامبران
امام صادق علیه‌السلام در مورد علما و دانشمندان، فرمودند: «إِنَّ الْعُلَمَاءَ وَرَثَةُ الْأَنْبِيَاءِ...»؛[1] «به درستی که علما و دانشمندان، وارثان پیامبران هستند...». در ادامه حدیث، حضرت بیان می‌فرمایند: «علما درهم و دینار به ارث نمی‌برند؛ بلکه وارث احادیث و حکمت‌های انبیا هستند و این علم و دانش حقیقی است که باعث آبادانی و زندگیِ بهترِ انسان‌ها می‌شود».

در دوران غیبت نیز امام زمان علیه‌السلام، مردم را به سمت علما هدایت کرده و می‌فرمایند: «وَ أَمَّا الْحَوَادِثُ الْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فِيهَا إِلَى رُوَاةِ حَدِيثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِي‏ عَلَيْكُمْ‏ وَ أَنَا حُجَّةُ اللَّهِ عَلَيْهِم‏»؛[2] «و امّا درباره پیش‌آمدهای تازه، به راويان حديث ما رجوع كنيد، آنان حجّت من بر شما هستند، من نيز حجّت خدا بر آن‌ها هستم».

ویژگی‌های علما در کلام امام حسن عسکری علیه‌السلام 

علما

بی‌تردید اسلام، تبعیت از هر عالمی را لازم نمی‌داند و برای آن شرائط و خصوصیاتی را در نظر گرفته است. امام حسن عسکری علیه‌السلام در این باره می‌فرماید: «فَأَمَّا مَنْ كَانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ‏، حَافِظاً لِدِينِهِ، مُخَالِفاً لِهَوَاهُ، مُطِيعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ يُقَلِّدُوهُ»؛[3] اما هر یک از فقها و دانشمندانی که پاکی روح خود را حفظ کند، دین خود را نگه دارد، مخالف هوای نفسش عمل کند و فرمانبردار امر خدا باشد، بر مردم لازم است که از وی پیروی کنند». در این روایت، چهار شاخصه‌ی تقوا و پاکدامنی، مخالفت با هوای نفس، فرمان‌برداری از فرامین الهی و محافظت از دین، برای عالم و فقیه بیان شده است؛ علاوه بر این شرایط، شرایط دیگری نیز برای فقیه جامع‌الشرائط وجود دارد که در برخی از روایات بدان اشاره شده است.

بنابراین تبعیت از علمای ربانی که در اصطلاح امروزی، تقلید گفته می‌شود، برای انجام امور دینی و جلوگیری از به حرام افتادن، امری ضروری است. همچنان که همین امر در دیگر امور زندگی انسان، به طور طبیعی وجود دارد و کسی هم اعتراض نمی‌کند، مانند پیروی از پزشک متخصص در بهبود بیماری.

پی‌نوشت:
[1]. کلینی، محمدبن یعقوب، کافی، مصحح، غفاری، دار الکتب الاسلامیه، 1407 ق، چاپ چهارم، ج1، ص32.
[2]. صدوق، محمدبن علی، کمال الدین، نشر اسلامیه، مصحح، غفاری، 1395 ق، چاپ دوم، ج2، ص484.
[3]. التفسیر المنسوب الی الامام العسکری علیه السلام، مدرسه الامام المهدی، 1409ق، چاپ اول، ص300.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
3 + 2 =
*****