آقای قاضی (قسمت دوم)

17:09 - 1401/10/11

این سریال که در سبک درام دادگاهی ساخته شده است، در ۴۳ قسمت پخش شد.

اقای قاضی

آقای قاضی محصول سال ۱۴۰۱ شبکه دو است که داستان قضاوت‌های یک قاضی را روایت می‌کند. همان‌طور که در بخش اول این یادداشت گفته شد، در هر قسمت از سریال، دو ماجرای کاملاً مجزا پخش می‌شود.

هر اپیزود، دو فرد یا گروه شاکی و متشاکی (شکایت کیفری) یا خواهان و خوانده (شکایت حقوقی) وارد دادگاه می‌شوند و بعد از بیان مطالبشان، قاضی حکم را صادر می‌کند. موارد شکایت، موضوعات مختلفی مثل سرقت، ضرب و شتم، خیانت در امانت، آزار کلامی و امثال این‌ها را شامل می‌شود .

تک لوکیشن (مکان ثابت فیلم‌برداری)

یکی از ویژگی‌هایی که در این اثر شاهد آن هستیم، لوکیشن (مکان فیلم‌برداری) محدودی است که با خود، معایب و محاسنی را به همراه دارد. در جایگاه سازنده و تولیدکننده اثر، محدود یا تک لوکیشن بودن، خود مزیتی است؛ چراکه هزینه تولید را پایین آورده و میزان تولید و بهره‌برداری را بیشتر می‌کند؛ ولی از منظر مخاطب که با این اثر روبرو می‌شویم، خواهیم دید که این سریال تلویزیونی از جذابیت بصری، کم بهره است و مخاطب اگر با شخصیت قاضی و یا موضوعات طرح شده در صحن دادگاه ارتباط برقرار نکند، دیگر مخاطب این سریال نخواهد بود.

استفاده از لوکیشن‌های متعدد، علاوه بر هزینه بیشتر تولیدی، می‌تواند با خود جذابیت‌های بصری چشم‌نوازی را به همراه داشته باشد.

تک پرسوناژ (شخصیت ثابت و تنها)

شخصیت آقای قاضی را می‌توان تنها کاراکتر (شخصیتی که شخصیت‌پردازی در مورد آن صورت گرفته است و ما با روحیات و زوایای پنهانی از شخصیت او روبرو می‌شویم) واقعی، حقیقی و ثابت این سریال دانست؛ چرا که با اینکه دو نفر ثابت دیگر در کل سریال وجود دارند، ولی آن دو، تنها در سطح تیپ باقی مانده و هرگز به مرحله شخصیت‌شدن نمی‌رسند.

سرباز و دستیار که در تمام قسمت‌های این سریال به نحوی حضور داشته و به ایفای نقش می‌پردازند، به قدری در سطح باقی مانده و عمیق نمی‌شوند که گاهی به شخصیت‌های کاریکاتوری نزدیک می‌شوند؛ به عنوان مثال، شخصیت سرباز که واقعاً برای بامزه بودن آن تلاش شده، در بعضی مواقع و داستان‌ها، به خصوص علاقه‌اش به شخص آقای قاضی اغراق دارد و همین امر باعث عدم باورپذیری این شخصیت توسط مخاطب می‌شود.

عدم درام پردازی صحیح

درام [1] زمانی در مورد یک شخصیت به صورت صحیح اتفاق می‌افتد و مخاطب برای دیدن ادامه اتفاقاتی که برای شخصیت رخ می‌دهد، صبوری می‌کند که شخصیت اصلی ماجرا بر سر دوراهی قرار بگیرد و مجبور باشد بین دو چیز مهم و حیاتی، انتخابی تأثیرگذار داشته باشد؛ انتخابی که ممکن است به مسیر غلط و نتیجه ناصواب بیانجامد؛ اما اتفاقی که در سریال آقای قاضی و برای شخصیت قاضی رخ می‌دهد، چیز دیگری است.

در انتهای هر قسمت، متوجه می‌شویم که قاضی در اصل همه چیز را می‌دانسته و یا حتی اگر نمی‌دانسته به واسطه تکنولوژی و سیستم‌های کامپیوتری به اطلاعاتی دسترسی داشته و دارد که امکان اشتباه یا تصمیم غلط در آن راه ندارد؛ اتفاقی که رخ می دهد این است که مخاطب بعد از دیدن چند قسمت اولیه سریال، دچار شرطی‌سازی شده و می‌داند از این به بعد، چه اتفاقی قرار است رخ بدهد و بقیه قسمت‌ها برای او دیگر جذابیتی نخواهد داشت.

پایان‌بندی

در پایان، مجموعه سریالی آقای قاضی، اثری است که با هدفی عالی برای آموزش قوانین اجتماعی و مدنی به مخاطب عام ساخته شده و به نظر می‌رسد، با توجه به بودجه هزینه شده، اثرگذاری نسبتاً مناسبی هم داشته است.

از این دست مجموعه‌ها که دارای اهدافی درست و با محوریت پیشرفت (نه فقط سرگرمی) ساخته می‌شوند، هر روز باید بیشتر و بیشتر شوند، ولی باید این تذکر مهم همیشه آویزه گوشمان باشد که در زمانه‌ای که آثار بسیار خوش‌ساخت‌تر و خبیثانه‌تر خارجی به آسانی در دسترس مخاطب ما است، هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین کیفیت برای جذب مخاطب حداکثری باشد.

پی‌نوشت:
1. به فرانسوی: Drame در لغت به‌معنی نمایش است و در کاربرد به معنای نمایش‌نامه به‌عنوان سبک فیلم گفته می‌شود.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
2 + 13 =
*****