امید در پرتو تابش خورشید

09:10 - 1401/12/07

انسان در اثر ارتکاب گناه و نافرمانی، خود را در معرض ناامیدی قرار می‌دهد، در مقابل خداوند یکی از بهترین راه‌های بازگشت را ارتباط با امام زمان علیه‌السلام مطرح کرده که روح امید را در انسان زنده می‌کند.

امید در پرتو تابش خورشید

گناه و نافرمانی یکی از عوامل ناامیدی و سرنگونی از مقام انسانیت است، قرآن کریم می‌فرماید: «وَ إِنَّا إِذا أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِها وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْديهِمْ»؛[1] «و هنگامی که ما رحمتی از سوی خود به انسان بچشانیم، به آن دلخوش می‌شود، و اگر بخاطر اعمالی که انجام داده‌اند، بلائی به آنها رسد، به ناگاه، نا امید می‌شوند». بنابراین ریشه ناامیدی به دست خود انسان است؛ زیرا انسان با ارتکاب گناه و نافرمانی، سرنوشت ظاهری خود را عوض کرده و در صورت عدم بازگشت، همین امر او را به ورطه ناامیدی می‌کشاند .

امام زمان علیه‌السلام پناهگاه ناامیدان 
یکی از راه‌های ایجاد امید، ارتباط با امام زمان علیه‌السلام است؛ زیرا امامان از مقام شفاعت برخوردارند.[2] در زیارت جامعه کبیره، خطاب به امام معصوم چنین عرض می‌کنیم، «يَا وَلِيَّ اللَّهِ إِنَّ بَيْنِي‏ وَ بَيْنَ‏ اللَّهِ‏ عَزَّ وَ جَلَّ ذُنُوباً لَا يَأْتِي عَلَيْهَا إِلَّا رِضَاكُم‏»؛[3] «اى ولىّ خدا! بى گمان، ميان من و خداوند عز و جل، گناهانى است كه جز رضايت شما، آنها را محو نمی‌كند».

انسان به دلیل نورانیت خاص زیارت، لایه‌های باطنی خود را مشاهده کرده و به آلودگی‌های درونی خود پی می‌برد، از این‌رو از امام طلب شفاعت می‌کند.هر چند برخی گناهان با توبه بخشیده می‌شود؛ ولی گناهانی هم هست که نیاز به سفارش، وساطت و رضایت امام معصوم علیه‌السلام دارد.

بنابراین انسان ناامید با قرار دادن خود در معرض تابش خورشید امامت، بخصوص ارتباط با آخرین امید جهان، حضرت مهدی علیه‌السلام و کسب رضایت حضرت، خود را از نابودی نجات می‌دهد.

پی نوشت:
[1]. شوری: 48.
[2]. عیاشی، محمدبن مسعود، تفسیر العیاشی، المطبعه العلمیه، 1380ق، چاپ اول، ج1، ص136.
[3]. مفاتیح الجنان، زیارت جامعه کبیره.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
12 + 2 =
*****