تحلیل صحیح از مجازات دین اسلام برای روزه‌خواری

11:07 - 1403/01/14

اسلام به مجازات «قتل» برای فرد روزه‌خوار، در شرایطی عادلانه فرمان داده؛ زیرا در یک جامعه اسلامی که مسلمانان در سطح جامعه به روزه‌داری مشغول هستند، اقدام فرد روزه‌خوار به خوردن و آشامیدن، باعث آزار و رنجش دیگران خواهد شد و پس از هشدارها و تنبیه‌های متعدد، به کشتن او اقدام می‌شود.

یکی از احکام مهم و استوانه‌های تعالیم اسلام، وجوب روزه‌داری در ماه رمضان است. این حکم الهی دارای دو جنبه فردی و اجتماعی می‌باشد. هرچند جنبه فردی آن در مرحله نخست است و جلوه بیشتری دارد، اما گاهی پس از فراهم شدن زمینه‌های اجتماعی، احکام اضافه‌تری نیز برای روزه‌داری مطرح می‌گردد.

جنبه اجتماعی روزه‌داری آنگاه معنا پیدا می‌کند که اکثریت اعضا در یک جامعه، مسلمان باشند و حکومت مرکزی به نام اسلام بر مردم حکمرانی کند. در این صورت با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان که مردم مسلمان روزه‌دار هستند و برای انجام کارهای روزمره در سطح جامعه حاضر می‌شوند، کسانی که به هر دلیل روزه‌دار نیستند، نباید با گونه‌ای علنی و آشکار به خوردن و آشامیدن اقدام کنند.

اسلام به مراعات حال روزه‌داران در ماه رمضان بسیار اهمیت داده و برای کسانی که بدون داشتن هیچ دلیل موجه، به صورت علنی روزه‌خواری می‌کنند، مجازات سنگین در نظر گرفته است. بر اساس احادیث معصومان علیهم‌السلام، فرد روزه‌خوار تا دو یا سه مرتبه، جریمه و تنبیه می‌شود که در اصطلاح «تعزیر» نام دارد، اما اگر باز هم عمدا به روزه‌خواری اقدام کرد، کشته خواهد شد.[1]

بر همین اساس، آتئیست‌ها و اسلام‌ستیزان با سیاه‌نمایی و بدون در نظر گرفتن ابعاد این حکم الهی، ادعا می‌کنند که قوانین اسلام، خشن و خون‌ریز می‌باشد.

در پاسخ به این برداشت نادرست، به چند نکته اشاره می‌شود:

الف- حکم مجازات و تنبیه روزه‌خوار آن هنگام اجرا می‌گردد که جامعه دینی به نام اسلام برپا شده باشد. بنابراین همین حکم در کشورها و جوامعی که مسلمانان در آنجا حضور پر رنگ دارند، ولی خبری از حکمرانی اسلامی در آنجا نیست، جاری نخواهد شد. پس این روایات فقط به یک مسئله درون دینی اشاره می‌کند.

ب- پس از تشکیل یک جامعه اسلامی با اکثریت مسلمانان، لازم و ضروری است که قوانین اسلام در آن حاکم باشد؛ یعنی مسلمانان با جان و دل پذیرفته‌اند که باید احکام این دین الهی را تمکین کنند. یکی از قوانین اسلام، مقابله و جلوگیری از روزه‌خواری علنی و بدون عذر و دلیل، در ماه رمضان می‌باشد.

پس در حقیقت، اشکال و ایراد اسلام‌ستیزان و ملحدان به اصل و اساس اسلام است و نه این قانون خاص؛ زیرا غیر از جریمه و تنبیه روزه‌خواری، احکامی مثل وجوب جهاد نیز در اسلام وجود دارد که احتمال دارد مسلمانان با شرکت در میدان جنگ، جان خود را از دست بدهند و کشته شوند. پس به صرف اینکه نتیجه یک قانون در اسلام آن است که یک مسلمان «کشته» می‌شود، دلیل بر غلط بودن آن حکم نیست.

ج- توجه دقیق و از روی انصاف به این حکم اسلامی، نشان می‌دهد که کاملا عادلانه است؛ زیرا روزه‌خوار کسی است که ادعای مسلمانی دارد و بدون داشتن هیچ راه جایگزین و علت موجه، با حضور در سطح جامعه و اقدام به خوردن و آشامیدن علنی، باعث آزار و اذیت مسلمانان روزه‌دار می‌شود.

در اینجا بر حاکم و رهبر اسلام لازم است که به فرد روزه‌خوار تذکر دهد و او را تنبیه کند. در شرایط طبیعی، انسان پس از تنبیه، از عملکرد و رفتار نادرست خود پشیمان می‌شود، اما فرد روزه‌خوار که باز هم بر اقدام نادرست خود اصرار می‌کند و بر مسلمانان ظلم و ستم می‌کند، باید به‌گونه‌ای شدیدتر تنبیه شود.

در واقع، حاکم اسلامی میان یک دو راهی قرار دارد؛ از حق مسلمانان روزه‌دار دفاع کند و عامل ظلم و آزار آنها را از میان بردارد و یا آنکه جان روزه‌دار را محترم بدارد و فقط به انواع تنبیه و مجازات وی بسنده کند. اینجاست که خداوند براساس حکمت و عدالت فرمان به قتل فرد روزه‌خوار پس از تذکرات متعدد داده است.

پی‌نوشت:
[1]. کلینی،‌ محمد، کافی، ج‏4، ص103، اسلامیة.
 

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
2 + 4 =
*****