کدامیک برتر است؛ خواب یا نماز؟

10:31 - 1403/04/04

در تعالیم اسلامی هیچ‌گاه میان خواب و نماز، مقایسه صورت نگرفته؛ بلکه هر یک در جای خود، دارای آثار و فواید مثبت هستند.

یکی از پیامدهای حادثه شوم سقیفه آن بود که جهت حرکت امت مسلمان در تاریخ دچار یک تغییر اساسی و ریشه‌ای شد و تا امروز، بیشتر مسلمانان از پوسته ظاهری اسلام پیروی می‌کنند، بدون آنکه به حقیقت و روح آن دست پیدا کرده باشند. در این شرایط طبیعی است که دیگر مردم جهان با یک اسلام ظاهری روبرو شوند که دارای نقص‌های فراوان است، در حالی‌که مکتب شیعه پاسدار حقیقی اسلام می‌باشد و کمتر کسی با آن آشنا می‌شود.

یکی از بدعت‌هایی که عمربن‌خطاب در قوانین دین اسلام پایه گذاشت و تا امروز پیروان سقیفه آن را انجام می‌دهند، حذف عبارت «حَیَّ عَلی خَیرِ العَمَل» از اذان و اقامه و قرار دادن عبارت «الصَّلاةُ خَیرٌ مِنَ النُّومِ»؛ «نماز بهتر از خوابیدن است» به‌جای آن است. دلیل و ریشه این حذف و اضافه به مسئله ولایت و جانشینی بلا فصل امیرالمؤمنین علیه‌السلام مربوط می‌شود؛ زیرا به فرموده روایات، در نگاه اهل‌بیت علیهم‌السلام «خیر العمل» به معنای «ولایت» است و این بخش از اذان و اقامه مردم را به ولایت اهل‌بیت علیهم‌السلام دعوت می‌کند و دشمن با آگاهی از این مطلب، به حذف این بخش اقدام کرد،[1] اما همین عبارت بدعت‌آمیز جایگزین، سبب شده تا آتئیست‌ها و اسلام‌ستیزان بر تعالیم اسلامی خرده گرفته و شبهه‌افکنی کنند.

با توجه به آنچه که در اذان تحریف شده وجود دارد، ملحدان بر اساس نتایج به دست آمده از دانش تجربی ادعا می‌کنند نه تنها نماز بهتر از خواب نیست؛ بلکه این خواب است که فواید و آثار مثبت فراوانی برای بدن انسان دارد. اینجا یکی از هزاران مواردی است که انحراف تاریخی سقیفه، باعث بدنامی اسلام شده است.

با صرف نظر از اینکه ملحدان به نقد جمله‌ای پرداخته‌اند که در تعالیم اسلامی وجود ندارد؛ پاسخ این نقد پس از مراجعه به قرآن و احادیث معصومان علیهم‌السلام مشخص می‌گردد؛ زیرا آنان پاسداران حقیقی اسلام هستند و نشان می‌دهند که اسلام یک نگاه منطقی و معتدل به مسئله «خواب» دارد. خداوند در قرآن، خواب در شب را یکی از نشانه‌های الهی[2] و مایه آرامش انسان معرفی کرده است.[3]

امام صادق علیه‌السلام فرمودند: «اگر انسان به‌گونه‌ای بود که به طور طبيعى به خواب نرود و فقط هرگاه که دوست داشت، می‌خوابید، در این صورت این احتمال وجود داشت که بر اثر سستى و تنبلى به خواب نرود و به تدریج باعث ضعف جسمى شده و به هلاكت او می‌انجاميد».[4]

البته در نگاه اسلام، خوابیدن در برخی زمان‌ها مانند خواب پیش از طلوع خورشید کراهت دارد و بیدار ماندن دارای برکات و فوائد مادی و معنوی زیاد می‌باشد، اما با این حال،‌ این توصیه دارای الزام و وجوب نمی‌باشد؛ تا جایی که در سیره برخی معصومان علیهم‌السلام گزارش شده که گاهی به علت خستگی در پیش از طلوع خورشید، می‌خوابیدند.[5] مردم با دیدن این سیره از معصومان علیهم‌السلام متوجه می‌شوند که خواب پیش از طلوع آفتاب جایز است؛ زیرا گاه ممکن است انسان با داشتن مقام امامت و عصمت، خستگی بر او غلبه کند و نیاز به خواب داشته باشد.

بنابراین در تعالیم اسلام حقیقی و بدون تحریف، هیچ‌گاه میان خوابیدن و نماز خواندن، مقایسه صورت نگرفته است.

پی‌نوشت:
[1]. صدوق، محمد، علل الشرایع، ج2، 368، داوری.
[2]. روم، 23.
[3]. فرقان، 47.
[4]. مفضل‌بن‌عمر، توحيد المفضل، ص75، داوری.
[5]. حر عاملی، حسن، وسائل الشيعة، ج‏6، ص497، آل‌البیت علیهم‌السلام.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
6 + 2 =
*****