دلنگرانی پر ثمر

10:38 - 1403/01/21

بیماری کودکان یکی از چندین دلنگرانی‌ زوجین است که امروزه آنها را نسبت به فرزندآوری بی‌انگیزه ساخته است. توجه به فوائد مادی، معنوی، فردی و اجتماعی تحمل چنین سختی‌هایی، نقش مهمی در افزایش تمایل به فرزند دارد.

دلنگرانی پر ثمر | بعضی از زوجینی که معمولاً تحت تأثیر فضای ناسالم فکری و فرهنگی فضای واقعی و مجازی قرار گرفته‌اند، اینگونه می‌پندارند که با اقدام به فرزندآوری سبب می‌شوند که آن فرزند دچار رنج‌ها و سختی‌های مختلفی شده و او با زحمات و مشقات زیادی همچون مریضی، فقر و ناکامی روبرو شود. از این رو نتیجه می‌گیرند، همان بهتر که یا اصلاً فرزندی نیاورند و یا اینکه به حداقل تعداد فرزند اکتفا کنند تا از این طریق بتوانند، بیشترین اسباب عیش و رفاه را برایش فراهم کنند.

عدم جامع‌نگری به موضوع دشواری‌های فرزندآوری سبب می‌شود که زوجین با یک خطای غیر قابل جبران در زندگی خود مواجه شده و بسیاری از دیگر واقعیات ضروری و لازم مرتبط با فرزندآوری مورد غفلت و بی‌توجهی آنها قرار گیرد.

برخی دیگر از زوجین که دلایل و انگیزه‌های غیر موجه دیگری برای فرزندگریزی دارند، پشت این نگاه یکسویه پنهان شده و رنج فرزند را دلیل اصلی عدم اقدام به فرزندآوری خود اعلام کرده و برای او اظهار دلسوزی می‌کنند. آنها برای رسیدن به آرزوها و هدف‌های دیگری که دارند، با این توجیه احساسی، خواسته یا ناخواسته، احساس نیاز و‌ تمایل خود و دیگران برای داشتن فرزند را می‌خشکانند.

دلسوزی و‌ مهربانی نسبت به همنوع نه‌تنها امری شایسته و مورد ستایش است، بلکه حتی نسبت به دیگر موجودات و‌ حتی حیوانات هم امری ضروری و مورد توصیه است؛ اما مهمتر از نقش احساسات، توجه ویژه به دستور عقل و واقعیات فردی، خانوادگی و اجتماعی است.

اگر بنا باشد که ما تصمیمات زندگی را بر اساس احساساتمان تنظیم کنیم، سنگ روی سنگ بند نمی‌شود و‌ نظام اجتماعی و خانوادگی از هم می‌پاشد. اگر بخواهیم بر طبق احساسات عمل کنیم، دیگر حق نداریم هیچ حیوانی را برای تغذیه و ادامه حیات خودمان ذبح کنیم و باید تنها به گیاه‌خواری روی بیاوریم. نیز باید از اجرای حکم و مجازات یک جانی و قاتل که جان صدها انسان را گرفته، جلوگیری کنیم. یا حتی یک مادر به خاطر احساسات شدیدی که به فرزندش دارد، باید او را از تلاش و زحمت برای علم‌آموزی بازدارد. بالاتر اینکه اگر همه پدران و‌ مادران می‌خواستند بر چنین عقیده‌ای عمل کنند، هیچ‌کس به دنیا نمی‌آمد و اثری از انسان باقی نمی‌ماند.

این در حالی است که یک پدر و مادر آسمانی و مسئولیت‌پذیر همچون حضرت زهرا و حضرت علی علیهماالسلام، با داشتن فرزندانی همچون امام حسن و امام حسین علیهماالسلام، نسبت به سلامتی و صحت و عافیت آنها حساس و دغدغه‌مند هستند و حاضر می‌شوند تا برای شفا و سلامتی آنها سه روز روزه بگیرند و حتی از افطار خودشان هم گذشته و آن را به مسکین و یتیم و اسیر، ایثار کنند.

اگر پدر و مادری متعهدانه و مسئولانه اقدام به فرزندآوری کرده و در کنار شادی‌ها و غم‌ها و سختی‌های آنها باشند، نه تنها به مسئولیت انسانی و‌ اجتماعی خود عمل کرده‌اند؛ بلکه زمینه بهره‌مندی خود و فرزندانشان را از دیگر نعمت‌ها و فرصت‌های ویژه دنیوی و أخروی که خداوند برایشان در نظر گرفته، فراهم خواهند ساخت.

آیات و روایات فراوانی هستند که به برخی از مشکلات داشتن فرزند توجه داده و برای تحمل این سختی‌ها پاداش‌های ارزشمندی وعده داده‌اند.

بیماری فرزند یکی از همان عمده دلنگرانی های والدین نسبت به فرزندانشان است که با درک اهمیت و ارزش تحمل آن، می‌توان از فوائد معنوی و اخروی آن بهره‌مند شد:

امام على عليه‌السلام  درباره بيمارى كودكان فرمود : كفاره گناهان پدر و مادر آنهاست.[۱]

پی نوشت:
[۱]. بحار الأنوار، ج40، ص 81. 

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
12 + 1 =
*****