انتظار در نگاه حضرت عبدالعظیم حسنی

09:30 - 1403/02/05

حضرت عبدالعظیم حسنی، امامزاده عظیم‌الشأنی است که درباره دوران غیبت و انتظار امام زمان علیه‌السلام و راه درمان دوری از حضرت، روایاتی را از معصومان علیهم‌السلام نقل کرده است.

انتظار در نگاه عبدالعظیم حسنی

در میان امامزادگان، حضرت عبدالعظیم حسنی علیه‌السلام از جایگاه خاص و ویژه‌ای برخوردار است. وی فرزند عبدالله‌بن‌علی است و با چهار واسطه به امام حسن مجتبی علیه‌السلام می‌رسد.[1]

این مرد الهی در پانزدهم ماه شوال، سال ۲۵۲ هجرى قمرى، به سراى آخرت رحلت نمود.[2] در بزرگواری، علم و معرفت این مرد الهی همین بس که زیارت او معادل زیارت امام حسین علیه‌السلام دانسته شده است.[3]

انتظار در دوران غیبت و اطاعت هنگام ظهور
حضرت عبدالعظیم حسنی می‌فرماید: «بر مولاى خود، امام جواد عليه‌السلام وارد شدم و می‌خواستم در مورد «قائم» پرسش كنم كه آيا او مهدى است؟ حضرت در آغاز سخن فرمود: اى ابوالقاسم! قائم ما همان «مهدى» است؛ كسى كه بايد در دوران غيبت، منتظرش و هنگام ظهور، مطیع و فرمانبردارش بود. او سومين از فرزندان من است و سوگند به خدا... اگر از عمر دنيا فقط يک روز باقى مانده باشد، خدای مهربان آن روز را چنان طولانى گرداند تا امام زمان علیه‌السلام در آن قيام كند و زمين را پر از عدل و داد نمايد، همچنان كه آكنده از ظلم و جور شده باشد و خداى تعالى امر او را در يک شب اصلاح فرمايد چنان كه امر موسى عليه‌السلام را اصلاح فرمود... سپس در پایان فرمود: «أَفْضَلُ أَعْمَالِ شِيعَتِنَا انْتِظَارُ الْفَرَج»؛ «بافضیلت‌ترین اعمال شیعیان ما، انتظار ظهور است».[4]

راه چاره هنگام سرگردانی 
همچنین حضرت عبدالعظیم الحسنی از امام جواد علیه‌السلام و ایشان با واسطه پدرانش از امیرالمؤمنین علیهم‌السلام نقل می‌کند: «لِلْقَائِمِ مِنَّا غَيْبَةٌ أَمَدُهَا طَوِيلٌ كَأَنِّي بِالشِّيعَةِ يَجُولُونَ جَوَلَانَ النَّعَمِ فِي غَيْبَتِهِ يَطْلُبُونَ الْمَرْعَى فَلَا يَجِدُونَهُ»؛[5] «براى قائم ما غيبتى طولانى خواهد بود. گويا شيعه را مى‌بينم كه همانند گوسفندان سرگردان به دنبال چراگاه مى‌گردد؛ ولى آن را نمى‌يابد».

سپس حضرت درباره راه چاره در دوران غیبت می‌فرماید: «أَلَا فَمَنْ ثَبَتَ مِنْهُمْ عَلَى دِينِهِ وَ لَمْ يَقْسُ قَلْبُهُ لِطُولِ أَمَدِ غَيْبَةِ إِمَامِهِ فَهُوَ مَعِي فِي دَرَجَتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ»؛[6] «آگاه باشيد هر كسی كه در آن زمان بر دين خود ثابت قدم باشد و قلبش به جهت طولانى شدن مدت غيبت سخت نشود، او با من و در مرتبه من در روز قيامت خواهد بود».

بر پایه این روایت، درمان دوری از امام در دو مورد خلاصه شده است:

یک. ثابت ماندن در دین
انسان منتظر علاوه بر پیروی از دستورات اهل‌بیت علیهم‌السلام، خود را ملزم به خواندن دعای غریق در زمان غیبت می‌کند: «يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِك‏».[7]

دو. عدم قساوت قلب و امیدواری
قساوت قلب و ناامیدی یکی از بدترین گناهان محسوب می‌شود: «إِنَّ مِنْ أَكْبَرِ الْكَبَائِرِ عِنْدَ اللَّهِ الْيَأْسَ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ وَ الْقُنُوطَ مِنْ رَحْمَةِ اللَّه‏»؛[8]

«به درستی که از بزرگ‌ترین گناهان کبیره نزد خدا، یأس و ناامیدی از رحمت خداست». به همین خاطر انتظار ظهور را بافضیلت‌ترین اعمال نامیده است؛ زیرا با خشکاندن ریشه یأس، به انسان امیدواری می‌دهد.

پی‌نوشت: 
[1]. نجاشی، احمدبن علی، الرجال، جامعه مدرسین، ص248.
[2]. ری‌شهری، محمد، حكمت‌نامه حضرت عبدالعظيم‌الحسنى، دارالحدیث، ج1، 16.
[2]. ابن‌قولویه، جعفربن محمد، کامل‌الزیارات، دارالمرتضویه، ص321. 
[4]. ابن‌باویه، محمدبن علی، کمال‌الدین، اسلامیه، ج2، ص377.
[5]. كمال الدين و تمام النعمة، ج‏1، ص: 303.
[6]. همان.
[7]. ابن‌بابویه، محمدبن علی، کمال‌الدین، اسلامیه، ج2، ص352.
[8]. كلينى، محمدبن يعقوب‏، كافي، اسلامية، ج2، ص545.‏

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
4 + 14 =
*****