ملكه عصمت، وقتی به نصاب لازم رسيد، نفس انسان را از هرگونه گرايشهای مذموم و ناپسندی باز میدارد. همانگونه كه نبوّت و رسالت مراتبی دارد، درجات عصمت پيامبران(علیهمالسلام) نيز متفاوت است؛ گرچه همه آنان معصومند. پيامبران «اولوا العزم»(علیهمالسلام)، در درجه والاتری از عصمت قرار دارند. درجه پيامبرى برتر، سبب میشود كسی كه در مرتبه پايينتر از اوست، خود را در سنجش با پيامبرِ فايق، مذنب (گناهکار) بداند؛ بیآنكه از او گناه بزرگ يا كوچكی سر زده باشد. پيامبری كه خود را در مرتبهای مینگرد كه نسبت به مرتبه پيامبران اولوا العزم(علیهمالسلام) ناقص است، خود را با آنان كه كاملترند میسنجد. ازاينرو، مینالد و میگدازد و میگويد: «فارحم عبدك الجاهل» (به بنده جاهلت رحم کن)؛
با آن كه خود، انسانی بزرگ و معصوم است و به سرچشمه علم بیانتهای الهی متّصل شده است.[1]
_______________________________________
[1]. وحی و نبوت در قرآن، آیت الله جوادی آملی، ص206.
پیوست | اندازه |
---|---|
![]() | 5.21 مگابایت |